“ทำไมเป็นผมไม่ได้
เพราะผมไม่เด่นเหมือนเขาคนนั้นเหรอ” ฮากิยะแผดเสียง น้ำตาไหลอาบทั้งสองแก้ม
ทั้งๆที่คิดอยู่เสมอว่าไม่มีทางที่คนๆนี้จะรู้สึกเหมือนกับเขา แต่ระยะเวลาที่คบกันมาเหขาเหมือนมีความหวัง
ทุกๆวันเป็นวันที่มีความหมายสำหรับเขา
จนกระทั่งวันนี้สิ่งที่พยายามไขว่ค้ากลับลอยไปไกลสุดไกล
“เราต่างกันมากไป”
นั่นมันคือเหตุผลที่คนๆนั้นเพิ่งบอกเขาไม่กี่นาทีที่ผ่านมา
“ลืมซะ”
เขาบอกอย่างนั้น ลืมเหรอมันลืมกันกันง่ายๆแค่ข้ามคืนหรืองัย คนทั้งคน
หัวใจทั้งหัวใจ ฮากิยะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเอง ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสำหรับเขา
ฮากิยุก้มหน้าทรุดตัวตัวลงนั่งลงกับเตียง ยามนี้เขาควรทำยังงัย ควรนิ่งหรือควรรั้งเขาไว้
“นายต้องเจอคนดีๆอยู่”
เขาบอก เงยหน้าขึ้นมองเขาคว้าร่างคนตัวเล็กจับกดลงกับเตียง
ใช้แรงทั้งหมดที่มีกดเข้าเอาไว้ คนข้างล่างพยายามดิ้น ทั้งจิกทั้งข่วนกลับไม่เป็นผล ฮากิยะพรมจูบทั่วใบหน้าก่อนจะปิดปากไม่ให้มีเสียงร้อง
เพียงไม่กี่นาทีร่างเล็กก็อ่อนแรงลง เขาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกแหวกเห็นอกขาว
ตอนนี้ไม่มีใครมาห้ามความรู้สึกที่เชียวกราดของเขาได้อีกแล้ว
เพียงไม่กี่นาทีร่างเล็กก็ไร้เรี่ยวแรงขัดขืน
ถึงแม้ฮากิยะอายุเพียงสิบห้าแต่ร่างกายเขาไม่ได้เด็กตามอายุเลยหากสลับกันคนที่อายู่มากว่าด้านล่างน่าจะดูเด็กกว่าเขามาก
ความกำยำของร่างกาย ทำให้คนที่โดนกดเอาไว้ส่งเสียงสร้างเบาๆ
น้ำตาใสๆไหลออกมาจากตาสวย ฮิกายะรู้ว่าไม่ควรทำให้เขาเจ็บปวดและตัวเขาเองก็เจ็บปวดเช่นกัน
เพียงแต่อารมณ์ชั่ววูบ แต่ตอนนี้มันคงห้ามไม่ได้แล้ว ฮากิยะแอบร้องเบาๆ
กอดเขาไว้นิ่งๆ คงไม่มีวันที่จะกลับไปเหมือนเดิม
เขายังนอนอยู่บนเตียง
ฮากิยะใช้ผ้าขนหนูเช็ดทำความสะอาดและตอนนี้เขารู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวรุ่นพี่คนนี้
เลาเจ็บแปลบลึกๆ
“ขอโทษฮะ”
อากิยะกระซิบเบาๆ เขามองหน้าหนุ่มรุ่นน้องแว๊บนึง
“รู้ว่าต้องเสียใจแล้วจะทำๆไม”
เขาถอนหายใจ
“ผม..”ฮากิยะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
รุ่นพี่หันหน้าหนี ปล่อยให้ฮากิยะเช็ดร่างกายจนสะอาด ไม่มีพรุ่งนี้อีกแล้ว
........................................
ทุกอย่างจบลง เขายังคงทำงานไปวันๆ ในขณะที่รุ่นพี่ยังคงมองผ่านเขาไป
เจ็บจนชินชา ถึงแม้มีบ้างที่ต้องทำงานด้วยกัน แต่ก็เหมือนคนแปบกหน้าของกันและกัน
“นายใจลอยจังนะ”
มิวโตะตบไหล่ ช่วงนี้ฮากิยะเต้นผิดบ่อยๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็น
ก็พอจะเข้าใจเหตุผลอยู่บ้าง จริงๆแล้วไม่อยากยุ่งแต่เห็นเพื่อนไม่สบายใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“โทษที”
ฮากิยะถอนหายใจ
“พยายามเข้านะ
“ มิวโตะให้กำลังใจ ฮากิยะพยักหน้าเหลือบไปมองคนๆนั้น
แล้วกลับมาโฟกัสที่เพื่อนๆเหมือนเดิม
งานคอนเสิร์ตก้ต้องร้องเพลงด้วยกัน
เต้นด้วยกันพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้น
แต่ทุกครั้งที่เจอภาพมันเด่นชัดขึ้น
“ถ้ารู้สึกผิดก็ลืมมันซะ”
มิวโตะแนะนำ ถ้ามันง่ายคงลืมไปนานแล้ว
.....................
“เหนื่อยจัง
“ ยาซุย เคนทาโร่ ทิ้งตัวลงนอนนบนเตียง ช่วงนี้งานยุ่งเอามาก
ยิ่งแทบไม่มีเวลาพักผ่อน
“น้ำชาฮะรุ่นพี่”
คาโด้ย ยื่นน้ำชาให้ สองคนนี้เป็นรูมเมทกัน เต้นแบ็คเซตเดียวกัน
เลยไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ
“ขอบใจนะ นายไม่เป็นไรใช่ไหม”
ยาซุยลุกขึ้นรับแก้วน้ำ จ้องมองคาโด้ยยิ้มๆ งานหนักมากเลยทำให้เขาดูเชียวไปนิดนึง
แต่ตาคู่นั้นยังดูสวยและเศร้าเอามากๆ
“ไม่เป็นไรฮะ”
คาโยนั่งลงตรงฝั่งตรงข้าม
“รุ่นพี่เองก็ไม่เป็นไรใช่ไหมฮะ”
คาโด้ยย้อนถาม
“อื้อ”
ยาซุยถอนหายใจมองหน้าหนุ่มรุ่นน้องยิ้มๆ
“นี่ถ้านายเป็นผู้หญิงคงสวยมากๆ
ชั้นชอบนะตายนายนะ “ ยาซุยวางแก้วเอาไว้ตรงหัวเตียง
“พูดอะไรฮะ
ผมว่ารุ่นพี่นั้นเหละ ถ้าเป็นผู้หญิงคงสวยเอามากๆ”
คาโด้ยหัวเราะ เพราะยาซุยตัวเล็ก หน้าตาคล้าผู้หญิงแค่จับใส่กระโปรงแต่งหน้าหน่อยก็ใช่เลยผู้หญิงชัดๆ
“นั่นสินะ
“ เขาหัวเราะบ้าง ช่วงนี้งานแยะจริงๆ นอกจากเป็นแบ็กให้กับพวกที่อยู่แถวหน้าแล้วเขายังมีรายการที่ต้องอัดอีกแถมยังมีงานถ่ายแบบตามแม็คอีกก
ตั้งแต่เข้าสังกัดมาอายุปาเข้าไป 21แล้ว ปีนี้เพิ่งเป็นปีทองของเขา ถังไม่ได้เด
ไม่มีกลุ่มชัดเจน แต่ก็พยายามอย่างหนักเพื่อนให้ได้ไปอยู่ข้างหน้าบ้าง ตอนนี้เด็กรุ่นน้องที่เคยอยู่ด้วยกันไปอยู่ข้างหน้าแล้ว
ถึงแม้ยังไม่ได้เดแต่ก็ดังเอามาก เขาหวังไว้ว่าสักวันจะไปยืนที่จุดนั้นบ้าง
ฮากิยะนั่งงรอเพื่อนๆอยุ่ที่ห้องซ้อม
วันนี้เขาเลิกเรียนเร็ว เลยมาถึงเป็นคนแรก
นั่งพิงผนังเปิดเพลงฟังจนกระทั่งเผลอหลับไป ช่วงนี้นอกจากงานเรียน
แล้วยังมีเรื่องของคนๆนั้นอีกเลยทำให้เขานอนไม่หลับมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว
“ฮากิ
ฮากิ “ เสียงเรียกพร้อมๆกับมือนุ่มๆมาจับที่แขนทำให้เขาตกใจตื่น พอลืมตาก็เห็นคาโด้ยนั่งยิ้มอยู่
“เคนจังเองเหรอ
มีอะไรหรือเปล่า” ฮากิยะปิดปากหาว
“ฮื้อ
ว่าจะคุยกับนายต้องหลายวันแล้วไม่มีโอกาสซะที”
“มีอะไรเหรอ”
ฮากิยะถามเหนื่อยๆ
“นายไม่ได้ทำอะไรรุนแรงกับรุ่นพี่ใช่ไหม”
คาโด้ยหันมาจ้องตา ฮากิยะใจกระตุ๊กวูบ ก่อนจะทำสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เปล่านี่”
เข่าเลี่ยง
“นายรู้หรือเปล่าว่าตอนดึกๆพี่เค้ามักละเมอเสียงดังว่าอย่าๆ
จนชั้นต้องลุกมากอดเค้าเอาไว้ตลอด”
คาโด้ยถอนหายใจ
“ละเมอ
กอด” ฮากิยะทำท่าตกใจสุดๆเมื่อคาโด้ยพูดจบ
“อื้อ
ก่อนหน้านี้รุ่นพี่ก็เจอเรื่องแย่ๆมา พอมาสนิทกับนายก็ดีขึ้น
แต่ตอนนี้แย่ลงกว่าเดิม “ คาโด้ยบอก
“เฮ๋ชั้นไม่เห็นรู้เรื่อง
“ ฮากะสารภาพ
“รุ่นพี่บอกชั้นบ่อยๆว่าเด็กคนนั้นพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่
น่ารักดี พอมองแล้วมีความสุข”
“เอ๋
“ เป็นครั้งแรกที่ฮากิยะได้ยิน
“ก่อนหน้านี้ที่รุ่นพี่เจอเรื่องแย่ๆมาเค้าไม่อยากให้นายรู้
เค้ากลัวนายโกรธ”
คาโด้ยอธิบาย ถึงตอนนี้ฮากิยะค่อยๆประติดประต่อเรื่องราวต่างๆได้แล้วเ
พราะงั้นเหรอเขาถึงได้
“เดี๋ยวชั้นมานะ”
ฮากิยะลุกพรวดออกไปข้างนอกปล่อยให้คาโดยมองตามงงๆ
...................................
ยาซุยยืนมองประตูทางเข้าห้องซ้อม
สูดหายใจเต็มปอด บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร พยายามอีกวัน เข้มแข็งเอาไว้เดี๋ยวก็ดีเอง
“รุ่นพี่
“ เสียงเรียกทำให้เขาชะงัก
หันไปมองต้นเสียงก็เจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุดตอนนี้ยืนอยู่
เขาเดินเข้ามาหาพร้อมกับลากแขนยาซุยไปที่สวนสาธารณะใกล้ๆ
ยาซุยพยายามสลัดแขนแต่ไร้ประโยชน์
“ชั้นเจ็บนะ
“ ยาซุยเสียงดัง ทำให้ฮากิยะปล่อยแขน
ตอนนี้ยาซุยก้มหน้านิ่งกอดกระเป๋าแน่น สีหน้าแบบนี้เขาจำได้ดี
ไหล่เล็กสั่นเล็กน้อย ฮากิยะถอนหายใจ เดินตรงเข้าไปกอดคนตัวเล็ก
“ขอโทษ
ผมขอโทษ” ปากพร่ำพูด
“ผมอยาก่ให้รุ่นพี่ยกโทษให้ผม ผมรักรุ่นพี่ฮะ” ฮากิยะกระซิบ ตอนนี้ยาซุยได้แต่ยืนนิ่งงุนงงกับสิ่งที่เกดขึ้น
เขากำลังสับสนกับอ้อมกอดนี้
ความรู้สึกที่เคยเฉยชาความกลัวกับสิ่งที่เกแด่ขึ้นค่อยๆแปรเปลี่ยนไป
“นายไม่ได้เกลียดชั้น”
ยาซุยถามเสียงสั้น
“ผมจะเกลียดพี่ได้ยังงัย
เพราะพี่เป็นคนที่ผมรัก “ ฮากิยะหระซิบ
“ทั้งที่ชั้นไม่ใช่”
ยาซุยยังพูดไม่จบฮากิยะก็ประทับรอยจูบลงบนปากเรียวเสียแล้ว
“พี่จะมีใครมาก่อนผมไม่สน
แต่ตอนนี้ที่นี่พี่คือคนที่ผมรัก “ ฮากิยะย้ำ
“อากิยะ”
ยาซุยกอดเด็กรุ่นน้องแน่น น้ำตาใสๆค่อยๆไหลออกมาบนร่องแก้ม
“เริ่มต้นกันใหม่นะฮะ”
“อื้อ”
ยาซุยพยักหน้าทั้งน้ำตา อะไรๆที่ค้างคาใจบัดนี้มันจางหายไปสิ้น
“กลับกันเถอะ”
ฮากิยะจูงมือ
“เอ๋กลับไปไป”
ยาซุยทำหน้าแปลกใจ ค่อยๆเช็ดน้ำตาตรงร่องแก้ม
“กลับห้องงัยฮะ”
ฮากิยะยิ้มอ้อน
“กลับห้อง”
ยาซุยทำตาโต
“ก็ผมน่ะ
อยากอยู่กับพี่แค่สองคนทั้งวันนี่ฮะ “ ฮากิยะหัวเราะ
“เอ๋ๆๆ”
ยาซุยยิ้มเขิน
“จริงๆน้า
อยากกอดพี่ทั้งวันเลย”
ยาซุยหัวเราะกับความคิดตรงไปตรงมาของฮากิยะ พุ่งมาตรงๆแบบไม่มีปิดบัง
“แค่กอดอย่างเดียวนะ
ห้ามทำอย่างอื่น” ยาซุยเสียงขุ่น
“งะคนรักกันนะครับ
ไม่ทำอะไรก็แปลกดิ่”
ฮากิยะทำหน้าเจ้าเล่ห์
“ไม่ล่ะ
คราวก่อนชั้นยัง.. “ ยาซุยหน้าแดง ฮากิยะหัวเราะเบาๆ
“โอเคๆ
งั้นไปซ้อมดีกว่า ผมจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน”
ฮากิยะจุงมือ แต่ยาซุยดึงเอาไว้ “ กลับกัน โดดนะ”
“รุ่นพี่นี่ปิศาจในร่างเทวดาชัดๆ
“ฮากิยะบ่นแต่ก็เดินตาม ยาซุยหัวเราะเบาๆ นั่นสินะใครก็พูดงั้นแหละ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น