ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น หลังจากที่ไทกะเอนหลังนอนได้ไม่นาน
เขาเหลือบมองนาฬิกาแว๊บนึง ห้าทุ่มแล้วสิ
ส่งสัยจะป็นป๊ะป๋าจะมาบอราตรีสวัสดิ์เหมือนเคย แต่เองป๊ะป๋าไปทำงานที่ฮอกไกโดนี่นา
เขาลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปที่ประตู “ม่าม้าเหรอฮะ”
ปากถามแต่มือเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูค่อยเปิดออก
“เอ๋
พี่ “ ไทกะตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ใบหน้าที่คุ้นเคย
รอยยิ้มที่อบอุ่น เขาไม่ได้เห็นใกล้ๆมานานแค่ไหนแล้วนะ
“สลายดีไหม
“ เสียงทุ้มนุ่มเหมือนเคย
“พี่ฮะ
“ ไทกะกระโดดเข้าไปกอดผู้มาเยือนราวกับเด็กๆ
“โอ๋
“ เขากอดไทกะเอาไว้ พร้อมกับลูบหัวเบาๆ
นานแล้วจริงๆด้วยแหละที่ไม่ได้แวะเวียนมาหาไทกะ เพราะต่างคนต่างงานยุ่ง
แถมยังไม่ได้อยู่ทีมเดียวกันอีก เลยทำให้ไม่มีโอกาสเจอกัน
อย่างมากก็แค่ส่งแมสเซสหากันเท่านั้น แต่พรุ่งนี้เป็นวันพิเศษของไทกะ
แน่นอนเขาอยากเป็นคนแรกที่เอ่ยคำอวยพรให้กับหนุ่มน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดคนนี้
“สูงขึ้นแยะเลยน้า”
เขาเอามือวางไว้บนหัว
“แต่ก็ยังเตี้ยก็พี่อะ
“ ไทกะย่นจมูก
“ขืนสูงมากๆก็แย่สิ
แค่นี้ดีแล้ว เวลากอดไทจัง มันพอพีเลยล่ะหัวกับหัวใจของพี่น่ะ
ไทจังจะได้ฟังเสียงหัวใจพี่”เขาพูดจบก็หัวเราะกับประโยคเลี่ยนๆของตัวเอง
ไทกะมองหน้าเขินๆ ทุบเบาๆที่หน้าอก
“ม่าม้านอนยังฮะ
“ ไทกะชะโงกไปด้านล่าง
“ไม่อยู่หรอก
ไม่งั้นไม่โทรตามพี่ให้มาอยู่เป็นเพื่อนไทจัง “
“เอ๋
ไม่เห็นรู้เรื่อง “ ไทกะทำตาโต
“ก็เห็นบอกว่าขึ้นมาบอกแล้วแต่สงสัยไทจังหลับ
เพราะห้องปิดไฟหมดแล้ว “ เขาอธิบาย
“เหรอฮะ
“ ไทกะยังคลอเคลียเป็นลูกแมว เขาหัวเราะเบาๆ
ช่วงนี้ไทกะงานยุ่งมากๆ
ในขณะที่เขากำลังยุ่งๆเรื่องเรียนที่มหาลัยพร้อมๆกับการทำงานเบื้องหลังเลยทำให้ปลีกตัวไปไหนไม่ได้
ได้แต่ส่งกำลังใจให้ไทกะเงียบๆ
“พี่จะอยู่กับผมทั้งคืนใช่มั้ยฮะ”
ไทกะยิ้มอ้อน
“ครับๆ
มาๆๆ” ว่าแล้วก็อุ้มไทกะเข้าห้อง...ไทกะทุบอกเบาๆ ด้วยความเขิน
เจ้าหญิงคนสวยโดนเจ้าชายอุ้มเข้าห้องซะแล้ว
“สุขสันต์วันเกิดนะ
“ เขาจูบหน้าผากไทกะเบาๆ เล้วงหยิบของขวัญออกมาจากประเป๋า
ไทกะมองของขวัญที่เขาเลือกให้ ก่อนจะหอมแก้มขอบคุณเบาๆ ท่าทางจะถูกใจพ่อหนุ่มน้อยคนนี้เอามากๆทีเดียว
“สวยมากจนไม่กล้าใส่เลยล่ะ”
ไทกะกระซิบ
“แต่พี่อยากให้เราใส่นะ”
เขาบอก
“งั้นพี่ใส่ให้ผมนะ
“ ไทกะเอียงหู พร้อมๆกับยื่นกล่องให้
“รับทราบครับผม”
เขาหัวเราะเบาๆ ค่อยๆหยิบตุ้มหูออกมาจากกล่องและใส่ให้ไทกะอย่างแผ่วเบา
“ผมอยากให้พี่อยู่กับผมตลอด
แต่คงเป็นไปไม่ได้เนอะ “ ไทกะถอนหายใจ
“พี่อยู่ในใจของไทจังนั้นแหละ
และไทจังเองก็อยู่ในใจของพี่ เราต่างคนต่างมีหน้าที่ ทำมันให้ดีที่สุด
เป็นกำลังใจให้กันและกันอย่างนี้ตลอดไปก็พอ”
เขายีหัวไทกะเบาๆ
“ฮะ”
ไทกะซบ เขาเอนกายพิงผนังห้อง ลูบหัวคนในอ้อมแขนเบาๆ
จนกระทั่งเผลอหลับไปทั้งคู่....ไทกะตื่นขึ้นมาตอนเช้า
ไม่เห็นเงาของคนที่อยู่ด้วยเมื่อคืนเสียแล้ว เขาถอนหายใจเบาๆ
เอื้อมมือไปจับหูตัวเองและเดินไปที่กระจก ไม่ใช่ความฝันสินะ เขายิ้มให้กับตัวเอง
ไม่เหงาหรอกฮะพี่เพราะผมมีพี่อยุ่ใกล้ๆเสมอ ไทกะบอกตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ
เตรียมตัวไปเรียนและไปทำงานต่อในตอนเย็น
ย่ำค่ำ....
ไทกะแวะคอนวิเนียนกับเพื่อนๆเพื่อหาอะไรรองท้อง
หลังจากซ้อมเต้นเสร็จ
ตอนนี้กินข้าวได้เป็นหม้อแต่ที่บ้านแม่ทำกับข้าวเตรียมไว้แล้วเลยทำได้แค่หาอะไรรองท้องไปก่อน
“โอ๊ะ”
ไทกะสะดุ้งขณะที่เอื้อมมือไปหยิบโยเกิร์ตรสโปรด
“อ้าว
“ คิชิหัวเราะ แล้วเอื้อมไปหยิบโยเกิร์ตส่งให้ไทกะ
“พี่มาทำอะไรแถวนี้ฮะ
“ ไทกะเอื้อมมือมารับ
“มาธุระ
ว่าไปนั่น มาเผื่อเจอไทจัง “ คิชิอมยิ้ม
“แหม
พี่อะ ส่งข้อความมาก็ได้” ไทกะยิ้มเขิน
“ไม่ล่ะ
ไม่ตื่นเต้น “ คิชิหัวเราะ เอื้อมมือไปคลอนหัวไทกะเบาๆ ทั้งคู่เดินไปที่แคชเชียร์จ่ายเงินเสร็จก็เดินออกมาข้างนอก
เพื่อนๆกำลังยืนรอยอู่ พวกเขาทักทายคิชิอย่างสนิทสนม
และชวนเดินไปสถานีรถไฟฟ้าด้วยกัน
“ลมแรงจังฮะ”
ไทกะทำท่าหนาว
“นั่นสิ
หนาวเหรอ” คิชิถาม
“ป่าวนิ
“ ไทกะย่นจมูก
“ไม่ต้องมาหฏิเสธเลย
แบ่งกันน้า “ คิชิเดินเข้าไปใกล้ๆ
หยิบผ้าพันพอมาพันให้ไทกะ ไทกะหัวเราะยกมือขึ้นมาจับผ้าพันคอไว้แน่น ตอนนี้ยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว อายเหมือนกันนะ ไทกะหันไปมองคิชิเขินๆ
คิชิยิ้มกว้าง
“ความลับน้า
“ ว่าแล้วก็ทำปากจุ๊ๆ
ไทกะพยักหน้า ค่อยๆเอียงคอแอบซบไหล่คิชิ เดินตามหลังเพื่อนๆไป คิชิอมยิ้ม ความสุขเล็กๆที่รับรู้ได้แค่สองคน
แม้อากาศจะหนาวแค่ไหนก็อุ่นใจอยู่เสมอ
Ps.เรื่องนี้เขียนจากปาปา แอบฟิน >///<
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น