“ไอ้เด็กบ้า ชั้นจะฆ่าแก “ โคจิแผดเสียงแปดหลอด ดังทั่วห้องซ้อม
พร้อมๆกับวิ่งไล่เตะเจสซี่เด็กรุ่นน้องวัย 16 ที่สูงเลยตัวเองไปโขแล้ว
ทุกคนรู้ดีว่าโคจิไม่ใช่คนที่จะโมโหอะไรง่ายๆ
ถ้ามาอีหรอบนี้แสดงว่าเจสซี่คงทำอะไรร้ายแรงจริงๆ
หลายๆคนพากันหัวเราะเมื่อเห็นทั้งคู่วิ่งไล่กันกระย่องกระแย่ง
ดีนะที่ซ้อมเสร็จแล้ว ไม่งั้นได้โดนดุกันแน่ๆ
พอไล่ทันโคจิก็คว้าไหล่เจสซี่เอาไว้เป็นผลให้เจสซี่หงายหลังมาทับตัวเอง
เต็มๆ ไอ้คนเจ็บน่ะไม่ใช่ใครก็ตัวโคจิเองนั่นแหละ
เผ็ดก็เผ็ดเจ็บก็เจ็บเลยใช้กำปั้นถูกหัวเจสซี่ด้วยความโมโห
“เอ้าน้ำ “ จูริยิ่นน้ำให้ ส่วนโฮคุโตะกับไทกะช่วยกันพยุงเจสซี่ ชินช่วยดึงโคจิลุก
“ขอบใจ” โคจิรับน้ำมาดึ่ม น้ำตาเล็ดเพราะความเผ็ด ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมไอ้เด็กบ้านี่มันชอบแกล้งเขานัก โคจิเหลือบไปมองเด็กรุ่นน้องตัวโตแว๊บนึง ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินดุ่มจากไป ท่ามกลางความงงของเพื่อนๆ ขนมไดฟุขุที่เจสซี่อุส่าห์ทำมาวางอยู่บนโต๊ะไม่มีใครกล้ากิน เพราะกลัวจะโดนอย่างโคจิ ทั้งที่เจสซี่บอกว่าทำให้โคจิแค่ลูกเดียวเอง เจสซี่ทำหน้าเป็นหมาเหงา งานนี้โคจิคงโกรธจริงๆ ไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ แถมยังเดินหนีไปอย่างนั้น
“ก็นายน่ะเอาแต่แกล้งเค้า ยังงัยเค้าก็อายุมากกว่านายนะ “ โฮตุโตะตบไหล่
“ก็โคจิน่ะเหมือนเด็กเลยนี่ เห็นแล้วอดแกล้งไม่ได้” เจสซี่กอดออก
“ที่แกล้งน่ะ เพราะอยากให้เค้าสนใจไม่ใช่เหรอ แต่ชั้นว่าเค้าจะห่างหายไปซะมากว่านะ” โฮคุโตะรู้ทัน เจสซี่ถอนหายใจ เลิกแกล้งดีกว่ามั้ง แต่เห็นทีไรอดไม่ได้นี่นา พอไม่ถูกแกล้งโคจิก็มัวแต่ขลุกอยู่กับจูริ ไม่สนใจคนรอบข้าง โฮคุโตะบอกว่าจูริกับโคจิมีนิสัยคล้ายๆกันก็เลยสนิทกันเป็นธรรมดา แต่คนอื่นๆก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ เขาเองก็อยากสนิทด้วยนะ
เจสซี่ยืนคอยโคจิอยู่หน้าตึก ไม่มีทีท่าว่าหมอนั่นจะออกมาซะที จนเพื่อนๆคนอื่นกลับไปเกือบหมดแล้ว เลยเดินเข้าไปตามกะว่าจะขอโทษเรื่องวันนี้ซะหน่อย พอเข้าไปที่ห้องซ้อมก็เจอโคจินั่งทำการบ้านอยู่คนเดียว เขายืนลังเลว่าจะเข้าไปขอโทษหรือไว้วันหลังค่อยขอโทษที ตัดสินใจไม่ได้เลยเดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น
“นายจะเดินอีกนานมั้ยเจส” เสียงโคจิตะโกนด้วยความรำคาญ เจสซี่ชะงักนิดนึงก่อนจะเดินตรงเข้าไปหา
“ทำไมนายยังไม่กลับอีกล่ะเนี่ย” โคจิวางปากกา เก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋า
“ก็รอนายอยู่” เจสซี่สารภาพ
“อะไร จะแกล้งอะไรชั้นอีก” โคจิส่ายหัว
“เปล่านะ แค่อยากขอโทษเรื่องเมื่อเย็น” เจสซี่บอกเสียงอ่อย โคจิเบะปากนิดนึง ก่อนจะถอนหายใจ
“ถ้าต้องขอโทษวันหลังก็อย่าทำสิ” โคจิเอื้อมมือไปลูบหัวคนอายุน้อยกว่า
“ก็มันอดไม่ได้นี่” เจสซี่สารภาพ
“จริงแล้วชั้นก็ไม่ได้โกรธหรอกนะ และไม่ชอบที่โดนแกล้งด้วย “ โคจิถอนหายใจ ยิ้มบางๆให้
“ก็นายไม่ค่อยคุยกับชั้นนี่” เจสซี่บอกเสียงขุ่น
“อ้าว ก็นายตั้งท่าจะแกล้งชั้นแล้วชั้นไปเข้าไปยุ่งด้วยทำไมล่ะ” โคจิทำเสียงสูง
“ถ้าชั้นไม่แกล้งนาย นายจะเข้ามาคุยกับฉันไหม” เจสซี่ถามเสียงอ่อย
“แน่นอนสิ” โคจิหัวเราะ
“งั้นเลิกก็ได้” เจสซี่ยิ้มกว้าง “แล้วทำไมนายต้องอยากคุยกับชั้นด้วยล่ะ” โคจิย้อนถาม
“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าอยากสนิทกับนายอะ” เจสซี่บอกซี่อๆ
โตจิไม่พูดอะไรได้แต่หัวเราะไม่หยุด มันโตแต่ตัวจริงๆนะ สมองและความคิดยังเป็นเด็กชัดๆ
“เอาล่ะกลับกันเถอะ พรุ่งนี้นายทำไดฟูขุมาใหม่แล้วกัน แต่คราวนี้ห้ามใส่พริกนะ” โคจิบอกยิ้มๆ
“ได้สิๆ เดี่ยวกลับไปทำ ทำให้นายคนเดียวเลย” เจสซี่ยิ้มกว้าง ราวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่
“อึ่ม กลับกันเถอะเดี๋ยวดึก” โคจิชวน มองนาฬิกาเกือบสองทุ่มแล้ว เด็กๆห้ามกลับบ้านดึก เดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วงเอา
เดินมาที่สถานีรถไฟด้วยกันแต่แยกกันกลับคนละขบวน บ้านโคจิไกลกว่า ทั้งๆที่เจสซี่อยากกลับด้วยกัน แต่ต้องแยกกันตรงนั้น เสียดายจัง
วันรุ่งขึ้นเจสซี่หอบกล่องใส่ขนมไดฟุขุมาให้โคจิ ตามที่ได้รับปากไว้ โคจิทำหน้าเหยๆนิดนึง เจสซี่เลยบอกให้หยิบลูกไหนก็ได้ เดี๋ยวจะกินให้ดู โคจิทำตาม เจสซี่เคี้ยวขนมอย่างเอร็จอร่อย
“ขอชั้นมั่ง “ จูริเอื้อมมือมาหยิบ แต่ถูกเจสตีมือ
“ม่ายได้ กล่องนี้ชั้นทำให้โคจิคนเดียว” เจสทำเสียงดุ เพื่อนร่วมแก๊งชะงัก ถอยกรูแทบไม่ทัน
“อย่าบอกนะว่าเจสมันเลิฟๆ” ไทกะกระซิบกับโฮคุ
“นายเพ่งรู้เหรอ” โฮคุทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“นี่ชั้นตกข่าว” ไทกะลากเสียง
“ไม่ใช่นายคนเดียวหรอก พวกชั้นก็เหมือนกัน มีแต่โฮคุรู้อยู่คนเดียว” จูริถอนหายใจ
“ชั้นว่าเจสมันคิดไปคนเดียวหว่ะ เพราะโคจิมันไม่เห็นจะรู้เรื่องอะไรเลย “ โฮคุบอก
“เหย น่าสงสารเจสนะ “ ชินทำหน้าเศร้า
“ไม่ต้องสงสารหรอก เดี๋ยวโคจิมันก็รู้เองแหละ” โฮคุหัวเราะ
“นี่พวกนายซุบซิบอะไรกัน” โคจิร้องถาม มือถือกล่องขนม ทั้งสี่หันมามองหน้ากันแล้วส่ายหัว
“มากินด้วยกัน ชั้นกินไม่หมดหรอก” โคจิชวน เจสทำหน้าละห้อยนิดนึง ก่อนจะโอบไหล่รุ่นพี่เอาไว้ สายตาที่จ้องมองสี่หนุ่มบอกเป็นนัยๆว่าห้ามเชียวนะ สี่หนุ่มหันมาสบตากันแล้วต่างคนต่างแยกย้าย โคจิเลยมองตามงง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
“ใครจะกล้าวะ” โฮคุพูดลอยๆ
“นั่นสิ โคจิเฮ้ยไม่รู้อะไรซะเลย “ไทกะเสริฒ สี่หนุ่มถอนหายใจพร้อมกัน
End
“เอ้าน้ำ “ จูริยิ่นน้ำให้ ส่วนโฮคุโตะกับไทกะช่วยกันพยุงเจสซี่ ชินช่วยดึงโคจิลุก
“ขอบใจ” โคจิรับน้ำมาดึ่ม น้ำตาเล็ดเพราะความเผ็ด ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมไอ้เด็กบ้านี่มันชอบแกล้งเขานัก โคจิเหลือบไปมองเด็กรุ่นน้องตัวโตแว๊บนึง ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินดุ่มจากไป ท่ามกลางความงงของเพื่อนๆ ขนมไดฟุขุที่เจสซี่อุส่าห์ทำมาวางอยู่บนโต๊ะไม่มีใครกล้ากิน เพราะกลัวจะโดนอย่างโคจิ ทั้งที่เจสซี่บอกว่าทำให้โคจิแค่ลูกเดียวเอง เจสซี่ทำหน้าเป็นหมาเหงา งานนี้โคจิคงโกรธจริงๆ ไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ แถมยังเดินหนีไปอย่างนั้น
“ก็นายน่ะเอาแต่แกล้งเค้า ยังงัยเค้าก็อายุมากกว่านายนะ “ โฮตุโตะตบไหล่
“ก็โคจิน่ะเหมือนเด็กเลยนี่ เห็นแล้วอดแกล้งไม่ได้” เจสซี่กอดออก
“ที่แกล้งน่ะ เพราะอยากให้เค้าสนใจไม่ใช่เหรอ แต่ชั้นว่าเค้าจะห่างหายไปซะมากว่านะ” โฮคุโตะรู้ทัน เจสซี่ถอนหายใจ เลิกแกล้งดีกว่ามั้ง แต่เห็นทีไรอดไม่ได้นี่นา พอไม่ถูกแกล้งโคจิก็มัวแต่ขลุกอยู่กับจูริ ไม่สนใจคนรอบข้าง โฮคุโตะบอกว่าจูริกับโคจิมีนิสัยคล้ายๆกันก็เลยสนิทกันเป็นธรรมดา แต่คนอื่นๆก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ เขาเองก็อยากสนิทด้วยนะ
เจสซี่ยืนคอยโคจิอยู่หน้าตึก ไม่มีทีท่าว่าหมอนั่นจะออกมาซะที จนเพื่อนๆคนอื่นกลับไปเกือบหมดแล้ว เลยเดินเข้าไปตามกะว่าจะขอโทษเรื่องวันนี้ซะหน่อย พอเข้าไปที่ห้องซ้อมก็เจอโคจินั่งทำการบ้านอยู่คนเดียว เขายืนลังเลว่าจะเข้าไปขอโทษหรือไว้วันหลังค่อยขอโทษที ตัดสินใจไม่ได้เลยเดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น
“นายจะเดินอีกนานมั้ยเจส” เสียงโคจิตะโกนด้วยความรำคาญ เจสซี่ชะงักนิดนึงก่อนจะเดินตรงเข้าไปหา
“ทำไมนายยังไม่กลับอีกล่ะเนี่ย” โคจิวางปากกา เก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋า
“ก็รอนายอยู่” เจสซี่สารภาพ
“อะไร จะแกล้งอะไรชั้นอีก” โคจิส่ายหัว
“เปล่านะ แค่อยากขอโทษเรื่องเมื่อเย็น” เจสซี่บอกเสียงอ่อย โคจิเบะปากนิดนึง ก่อนจะถอนหายใจ
“ถ้าต้องขอโทษวันหลังก็อย่าทำสิ” โคจิเอื้อมมือไปลูบหัวคนอายุน้อยกว่า
“ก็มันอดไม่ได้นี่” เจสซี่สารภาพ
“จริงแล้วชั้นก็ไม่ได้โกรธหรอกนะ และไม่ชอบที่โดนแกล้งด้วย “ โคจิถอนหายใจ ยิ้มบางๆให้
“ก็นายไม่ค่อยคุยกับชั้นนี่” เจสซี่บอกเสียงขุ่น
“อ้าว ก็นายตั้งท่าจะแกล้งชั้นแล้วชั้นไปเข้าไปยุ่งด้วยทำไมล่ะ” โคจิทำเสียงสูง
“ถ้าชั้นไม่แกล้งนาย นายจะเข้ามาคุยกับฉันไหม” เจสซี่ถามเสียงอ่อย
“แน่นอนสิ” โคจิหัวเราะ
“งั้นเลิกก็ได้” เจสซี่ยิ้มกว้าง “แล้วทำไมนายต้องอยากคุยกับชั้นด้วยล่ะ” โคจิย้อนถาม
“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าอยากสนิทกับนายอะ” เจสซี่บอกซี่อๆ
โตจิไม่พูดอะไรได้แต่หัวเราะไม่หยุด มันโตแต่ตัวจริงๆนะ สมองและความคิดยังเป็นเด็กชัดๆ
“เอาล่ะกลับกันเถอะ พรุ่งนี้นายทำไดฟูขุมาใหม่แล้วกัน แต่คราวนี้ห้ามใส่พริกนะ” โคจิบอกยิ้มๆ
“ได้สิๆ เดี่ยวกลับไปทำ ทำให้นายคนเดียวเลย” เจสซี่ยิ้มกว้าง ราวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่
“อึ่ม กลับกันเถอะเดี๋ยวดึก” โคจิชวน มองนาฬิกาเกือบสองทุ่มแล้ว เด็กๆห้ามกลับบ้านดึก เดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วงเอา
เดินมาที่สถานีรถไฟด้วยกันแต่แยกกันกลับคนละขบวน บ้านโคจิไกลกว่า ทั้งๆที่เจสซี่อยากกลับด้วยกัน แต่ต้องแยกกันตรงนั้น เสียดายจัง
วันรุ่งขึ้นเจสซี่หอบกล่องใส่ขนมไดฟุขุมาให้โคจิ ตามที่ได้รับปากไว้ โคจิทำหน้าเหยๆนิดนึง เจสซี่เลยบอกให้หยิบลูกไหนก็ได้ เดี๋ยวจะกินให้ดู โคจิทำตาม เจสซี่เคี้ยวขนมอย่างเอร็จอร่อย
“ขอชั้นมั่ง “ จูริเอื้อมมือมาหยิบ แต่ถูกเจสตีมือ
“ม่ายได้ กล่องนี้ชั้นทำให้โคจิคนเดียว” เจสทำเสียงดุ เพื่อนร่วมแก๊งชะงัก ถอยกรูแทบไม่ทัน
“อย่าบอกนะว่าเจสมันเลิฟๆ” ไทกะกระซิบกับโฮคุ
“นายเพ่งรู้เหรอ” โฮคุทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“นี่ชั้นตกข่าว” ไทกะลากเสียง
“ไม่ใช่นายคนเดียวหรอก พวกชั้นก็เหมือนกัน มีแต่โฮคุรู้อยู่คนเดียว” จูริถอนหายใจ
“ชั้นว่าเจสมันคิดไปคนเดียวหว่ะ เพราะโคจิมันไม่เห็นจะรู้เรื่องอะไรเลย “ โฮคุบอก
“เหย น่าสงสารเจสนะ “ ชินทำหน้าเศร้า
“ไม่ต้องสงสารหรอก เดี๋ยวโคจิมันก็รู้เองแหละ” โฮคุหัวเราะ
“นี่พวกนายซุบซิบอะไรกัน” โคจิร้องถาม มือถือกล่องขนม ทั้งสี่หันมามองหน้ากันแล้วส่ายหัว
“มากินด้วยกัน ชั้นกินไม่หมดหรอก” โคจิชวน เจสทำหน้าละห้อยนิดนึง ก่อนจะโอบไหล่รุ่นพี่เอาไว้ สายตาที่จ้องมองสี่หนุ่มบอกเป็นนัยๆว่าห้ามเชียวนะ สี่หนุ่มหันมาสบตากันแล้วต่างคนต่างแยกย้าย โคจิเลยมองตามงง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
“ใครจะกล้าวะ” โฮคุพูดลอยๆ
“นั่นสิ โคจิเฮ้ยไม่รู้อะไรซะเลย “ไทกะเสริฒ สี่หนุ่มถอนหายใจพร้อมกัน
End
