2.
จิเนนนอนแผ่อยู่กลางห้อง
หลังจากที่ออกไปวิ่งเล่นที่ชายหาด ผิวขาวๆเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะโดนแดดเผา อุส่าห์เตือนแล้วแต่เจ้าตัวไม่ยอมฟัง เขาได้แต่นั่งรออยู่ในร่ม
ไม่ใช่ว่ากลัวดำแต่ร้อนมากก็ไม่ไหว
ผิดกับเจ้ากระรอกที่เริงร่าอยู่กลางแดดแบบไม่สะทกสะท้าน ตั้งแต่บ่ายยันตะวันลับฟ้า
เลยหมดสภาพอข่างที่เห็น
“ไปอาบน้ำก่อนสิ
แล้วค่อยมานอน” ยูโตะดุ
“ม่าย”
จิเนินนอนตะแคงหันหน้าหนี
“ทำไมดื้อนะ
เดี๋ยวเกลือก็กัดผิวพอพี “ ยูโตะพยายามดึงแขนให้ลุกขึ้น
“ใจร้าย
อุ้มหน่อยสิ ไม่อยากเดิน” จิเนนอ้อน
“นายนี่มัน
...” บ่นแต่ก็ยอมอุ้มเจ้ากระรอกน้อยเดินเข้าห้องน้ำไปแต่โดยดี
เปิดน้ำใส่อ่าง พร้อมๆกับจัดการกับเสื้อผ้าที่เปียกโชค
ผิวขาวๆที่อยู่ภายในร่มผ้าตัดกับสีผิวที่โดนแดดเผา
ราวกับว่าใส่เสื้อผ้าอยู่อีกชั้น
“นายไม่อาบด้วยกันเหรอ”
จิเนนเอียงคอมองเมื่อยูโตะไม่มีทีท่าว่าจะถอดเสื้อผ้าออก
“ไม่ล่ะ
ให้นายอาบก่อน”
ยูโตะยิ้ม จินเนนย่นจมูก
“อาบด้วยกันนะๆ”จิเนนอ้อนเหมือนเคย
“นายไม่กลัวโดนปล้ำเหรอ”
ยูโตะจ้องหน้า
“ไม่หรอก
เพราะรู้ว่านายไม่ทำ “ จิเนนยกมือขึ้นกอดคอ
“แสบนะเรา”
ยุโตะอมยิ้ม แต่ก็จริงอย่างจิเนนว่าถ้าไม่อนุญาต เขาก็ไม่ทำอะไรเจ้ากระรอกตัวนี้อยุ่แล้ว
แค่ได้อยุ่ด้วยกันก็มีความสุขมากมายแล้ว
“นายจะสัมผัสชั้นก็ได้นะ”
จิเนนกระซิบ ยูโตะพยักหน้า ค่อยๆอุ้มจิเนนไปที่อ่าง วางลงอย่างแผ่วเบา
น้ำเย็นๆทำให้เจ้ากระรอกน้อยสะดุ้งนิดนึง
“ยูโตะใจดีมากๆเลยล่ะ”
“ดีมั้ยล่ะ”
ยูโตะย้อนถาม
“ชั้นชอบที่นายเป็นอย่างนี้
ใจดีกับชั้น ใส่ใจดูแลชั้น ถึงบางทีจะไม่ชอบที่แฟนๆกรี๊ดกร๊าดนายก็เหอะ”
จิเนนถอนหายใจ
“นายก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ
มีแฟนคลับเป็นร้อยๆพันๆที่ส่งเสียงเรียกชื่อนาย”
ยูโตะก้าวเข้าไปนั่งในอ่างน้ำ จิเนนขยับเข้ามานั่งซ้อนยูโตะ
ค่อยๆเอาหัวพิงไหล่เอาไว้ เขาหลับตา
รู้สึกผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ....ยูโตะกอดจิเนนเอาไว้หลวมๆ จูบผมเบาๆ
จิเนนไม่รุ้หรอกว่าตัวเองมีอิทธิพลต่อเขาขนาดไหน ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ที่ไหน ต้องนึกถึงคนๆนี้อยู่เสมอ....จิเนนลุกขึ้นนั่งหันมาจ้องหน้ายูโตะตรงๆ
“อะไรเหรอ”
ยูโตะยิ้ม จิเนนไม่ตอบได้แต่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ
ประกบปากอิ่มค่อยๆส่งลิ้นเข้าไปสำรวจทั่วโพลงปาก ยูโตะตาเบิกโพลง ตกใจละคนกับงุนงง
พอจิเนนถอนปากออกยุโตะถึงได้รู้ว่าตอนนี้เจ้ากระรอกน้อยหน้าแดงเป็นลูกตำลึง
คงข่มความอายเอาไว้เต็มที่นั่นเอง ยูโตะยิ้มบางๆ ยกมือขึ้นมาบีบจมูกจิเนนเบาๆ
“ไม่ต้องฝืนก็ได้”
“ไม่นะ
ชั้นอยากทำแบบนี้จริงๆ
ตอนนี้อยากเก็บความรู้สึกดีๆระหว่างชั้นกับนายเอาไว้ให้มากที่สุด” จิเนนอธิบาย
“ครับผม
แต่ตอนนี้ท้องเริ่มหิวไปหาอะไรหม่ำก่อนดีกว่ามั้ยครับ”
ยูโตะยิ้ม จิเนนพยักหน้า ตอนนี้รุ้สึกหิวขึ้นมาทันที จิเนนจ้องชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า
ถ้าใครได้ไปเป็นเจ้าบ่าวรับรองไม่ผิดหวังแน่ๆ
แต่ไม่มีทางซะล่ะก็หมอนี่เป็นของเขานี่นา
อาหารทะเลสดๆที่วางอยุ่ตรงหน้า
เพียงไม่กี่นาทีก็เกลี้ยง จิเนนตบพุง ตอนนี้พุงเล็กๆแอบป่อง
ยุโตะยังคงนั่งงับขนมขบเคี้ยวหลังอาหาร ไม่ใช่ไม่อิ่มแต่ข้าวเกรียบปูที่นี่อร่อยมากๆพอกินแล้วหยุดไม่ได้จริงๆ
พนักงานโรงแรมเข้ามาเก็บจานที่วางว้าคนเสร็จ จิเนนยังคงนอนแผ่นอยู่ที่เดิม
“ขอชั้นนอนพักสักชั่วโมงนะ”
พูดจบก็นอนขดอยุ่ตรงนั้น กินอิ่มนอนหลับเหมือนเด็กจริงๆด้วย
ยุโตะเลยปล่อยให้นอนอย่างนั้น จนกระทั่งพนักงานมาปูฟุตงให้ตอนย้ำค่ำ
ยูโตะเลยอุ้มมานาอนบนที่นอน ส่วนเจ้าตัวไปนั่งรับลมตรงระเบียง อากาศดีมากๆ
ได้หายใจทั่วทั้งปอด หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง
ยูโตะตกใจตื่นเมื่อใกล้รุ่ง
รู้สึกเหมือนโดนทับ พอดึงผ้าห่มออกก็เห็นจิเนนนอนหลับปุ๋ยอยู่บนตัว
จะขยับก็กลัวเจ้ากระรอกจะตื่น เลยคลุมผ้าเหมือนเดิม กอดไว้หลวมๆจนเผลอหลับไป
และตอนนี้นากาจิมา
ยูโตะ นอนนิ่งขยับไม่ได้ ปวดไปทั้งแขนและขาเพราะตะคริวกิน
“ขอโทษน้ายูโตะ” จิเนนนั่งอยู่ข้างๆ
ก้มหัวรัวๆให้กับความงี่เง่าของตัวเอง
เพราะตัวเองล้วนๆเลยทำให้ยูโตะมีสภาพอย่างที่เห็น
“ไม่เป็นไร
นอนพักเดี๋ยวก็หาย” ยูโตะยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จิเนนเลยค่อยๆคลานเข้ามาหา เอี้อมมือไปนวดเบาๆ
เจ้ากระรอกน้อยน้ำตาคลอ..ก็ตัวยูโตะน่ะอุ่นมากๆเลยตะกายขึ้นไปนอน
ใครจะรู้ล่ะว่าจะหลับได้ยันเช้าโดยที่ยุโตะไม่ขยับตัวเลย
“นายไม่ต้องตามใจชั้นมากก็ได้”
จิเนนบอกเสียงเคลือ
“ไม่เป็นไรหรอก
เดี๋ยวก็หาย”
ยุโตะหัวเราะ
“บ้าจัง
“ จิเนนทุบเบาๆ ยูโตะเอื้อมมือมาลูบหัวจิเนนเบาๆ
แค่นี้ไม่เท่าไหร่หากทำให้เจ้ากระรอกน้อยมีความสุขและยิ้มได้เขาก็ยินดีจะทำ…..
บทส่งท้าย................
“ได้ข่าวว่านายไปทะเลแล้วโดนผีอำเหรอ”
เคโตะเดินเข้ามาถาม ขณะที่เขากำลังนั่งกินข้าวกล่องอยู่
กุ้งที่คีบขึ้นมาเกือบตกลงไปที่พื้น..ได้ข่าวมาจากไหน เหลือบไปมองเจ้ากระรอก
สงสัยหลุดปากแล้วเฉไฉแน่ๆ ยูโตะยัดกุ้งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ
“อึ่มผีน้อยนอนทับชั้นอยู่”
ยุโตะตอบหน้าตาเฉย
“เฮ้ยหลอนหว่ะ
ทำงัยอะ” เคโตะขยับเข้ามาใกล้ๆ
“ก็นอนต่อ”
ยุโตะหัวเราะ เคโตะร้องเฮ้ยๆเป็นเชิงถามว่างัยต่อ ก่อนที่จะเล่าอะไรมากกว่านั้น
จิเนนก็หยิบลุกบอลมาปากใส่เสียก่อน สมน้ำหน้าแล้วที่โดนตะคริวกิน แต่จะว่าไป
เพราะตัวเองเผลอหลุดปากเล่าให้มะจังฟังนี่นา แต่เอาเหอะ ดีกว่าความลับรั่ว ที่รับไม่ได้ก็มาหาว่าเขาเป็นผีเนี่ยแหละโกรธ
