ห่างไกล(3)

3....ผ่านไป

                วันนี้ทุกคนมากันตลบ  ไทกะกลับมากเป็นเจ้าหญิงที่หรูเริ่ดเชิดหยิ่งเหมือนเดิม สิ่งที่แปลี่ยนไปก็คือ ไทกะติดยาซุยอย่างกะตังเมเลยโดนเพื่อนๆแซวว่ายาซุยใส่ยาสเน่ห์ไปในอาหารแน่ๆ เลยทำให้ไทกะติดหนึบได้ขนาดนี้แถมยังประกาศโต้งๆว่ายาซุยเป็นของตัวเอง ห้ามแกล้งห้ามรังแก ยาซุยเองก็ได้แต่หัวเราะ เพราะคิดว่าเดี๋ยวเบื่อไทกะก็เลิกไปเองนั่นแหละ แค่งานเดินน้าไม่มีปํญหาแค่นั้นก็พอแล้วล่ะ ตอนนี้เห็นยาซุยที่ไหนเป็นต้องเห็นไทกะวิ่งตามต้อยๆ แถมยังเรียกพี่ฮะๆอยู่ตลอด จนกลายเป็นภาพชินตาของจูเนียร์คนอื่นๆไปแล้ว

                “ไทกะ นายสูงไปป่าวเนี่ย” คิชิยกมือทาบหัวตัวเองแล้วทาบหัวไทกะ

                “ก็ปกติ” ไทกะยักไหล่

                “ปกติตรงไหน มานี่เลย “ ว่าแล้วก็ลากไทกะไปหายาซุยที่กำลังทวนท่าเต้นอยู่

                “อะไรของนาย “ ไทกะงง

                “ก็ดูดิ่ตอนนี้หัวของยาซุยมันแค่คางนายเองนะ เมื่อก่อนตัวไล่เลี่ยกัน “ คิชิดันยาซุยให้ไปยืนข้างหน้าไทกะ

                “ดีออกน้า เวลาเมื่อย” ว่าแล้วก็เอาคางเกยบนหัวยาซุย

                “ไอ้เด็กบ้า” ยาซุยรีบหลบ

                “พี่อะ” ไทกะเดินเข้ามากอด

                “เด็กเปรต “ ยาซุยบ่น  

                “เอาน่าถือว่าผมสูงเผื่อพี่แล้วกัน” ไทกะยิ้ม ทั้งคิชิ เรียว โช แอนเดอสันต่างพากันยิ้มให้กับพี่น้องคู่นี้  สำหรับตัวยาซุยแล้วไม่ปลื้อมเลย ทำไมน่ะเหรอก็ดูเพื่อนคนอื่นๆสุงล้ำหน้าไปหมดแล้ว แต่ตัวเองกลับไม่เพิ่มขึ้นเลย กล้ามเนี้อที่พยายามฟิตก็ไม่เห้นจะมีแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้เลยได้ฉายาว่าผู้ใหญ่หน้าเด็ก บางทีเพื่อนๆก็เรียกว่าไอ้ตัวเล็กหน้าเด็ก

                “อย่ากลุ้มใจน้า ถึงจะตัวเล็กผมก็ชอบพี่นะครับ “ ไทกะยิ้มทะเล้น

                “ไอ้เด็กบ้า” ยาซุยหัวเราะ

                ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดกับไทกะ ไม่ใช่แค่ส่วนสูง แต่เสียงก็ยังนุ่มและทุ้มขึ้น โครงสร้างใบหน้าเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากเด็กน่ารักตอนนี้กลับหล่อเหลา แถมยังแมนกว่าเมื่อก่อนนี้แยะ ส่วนยาซุยน่ะเหรอ ไม่มีตรงไหนพัฒนาเลย นอกจากอายุตัวเอง

ภาพที่ทุกคนเห็นบ่อยๆก็คือไทกะเอาคางเกยหัวยาซุยเกาะติดหนึบไม่ว่าจะก่อนซ้อมหรือหลังซ้อม  ยาซุยเองก็ไม่ได้ว่าอะไร รู้สึกชินขากับการกระทำของรุ่นน้องคนนี้เสียแล้ว เพื่อนๆในกลุ่มริ่มถูกแยกออกไป มีเด็กใหม่เข้ามาเพิ่ม ทั้งเป็นรุ่นเดียวกันกับไทกะและรุ่นน้อง เด็กพวกนี้เต้นเก่งมากๆ ถึงแม้เสียงจะสู้บรรดารุ่นพี่ไม่ได้ แถมความผิดพลาดยังแทบไม่มี เลยทำให้บรรดารุ่นพี่เริ่มรู้สึกถึงความสั่นคลอนของตำแหล่งตัวเอง

                คิชิเตรียมตัวเรียนต่อในมหาวิทยาลัย ส่วนยาซุยและคนอื่นๆ เลือกที่จะไม่เรียนต่อ มุ่งมั่นทุ่มเทให้กับการแสดงของตัวเอง เด็กใหม่เริ่มเข้ามาแทนตำแหน่งของคิชิ ซึ่งเจ้าตัวก็รู้ดีว่าจะกลับมายืนที่เดิมอีกมันแสนลำบาก แต่เขาเลือกที่จะทุ่มให้การเรียนมากกว่า ส่วนยาซุยกับไทกะยังคงรักษาตำแหน่งของตัวเองอย่างเหนียวแน่น

                “เหนื่อยมั้ยฮะพี่” ไทกะยื่นขวดน้ำให้ เขารู้ดีว่ายาซุยพยายามแค่ไหน เพราะเขาเสียเปรียบคนอื่นๆเรื่องส่วนสูง เวลาเด็กแบ็คตัวสูงๆมายินด้วยกันดูดีเอามากๆ หากแต่ยาซุยไม่มีตรงนั้น เลยพยายามให้เกิดความผิดพลาดน้อยที่สุด อย่างน้อยเค้าจะได้ไม่หลุดจากตำแหน่ง

                “นิดหน่อย ขอบใจนะ  นายล่ะโอเคมั้ย” ยาซุยถามยิ้มๆ

                “ฮะ แต่พวกนั้นเค้าเก่งจริงๆนะ” ไทกะมองไปที่มิวโต โนเอรุ เขาเพิ่งเข้ามาแต่ทว่าเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว เพียงแต่อยู่คนละกลุ่มแค่นั้นเอง

                “เรามาพยามด้วยกันนะ “ ยาซุยยิ้ม ยกขวดน้ำขึ้นกระดก

                “ฮะ พยายามด้วยกัน” ไทกะยิ้ม ยาซุยเป็นคนที่มีความพยายามากๆ ถึงแม้ไม่ได้เก่งกาจ แต่เขาก็พัฒนาตัวเองขึ้นมาเรื่อยๆ จนทุกคนยอมรับ และตัวเขาเองก็ยอมรับหนุ่มรุ่นพี่คนนี้เหมือนกัน

                ย่ำค่ำ หลังจากซ้อมเสร็จ ไทกะกับยาซุยยังคงไปนั่งกินแม็คด้วยกันเหมือนเดิม นึกๆไปแล้วก็อดขำไม่ได้ เพมื่อก่อนเลิกซ้อมทีไรเป็นต้องมากินด้วยกันทุกที แต่อย่างที่แอนเออร์สันบอก กินทุกวันมันเลี่ยน เลยเปลี่ยนไปกินข้าวหน้าเนื้อบ้าง ทาโกะยากิบ้าง แต่สุดท้ายก็กลับมาที่ร้านแม็คอยู่ดี

                ดับเบิ้ลเบอร์เกอร์ เฟรนฟราย น้ำอัดลม แค่นั้นมันไม่พอแล้วสำหรับตอนนี้ เลยมีแม็คฟิสหรือไม่ก็นักเก็ตเพิ่มเข้ามาอีก ในขณะทียาซุยยังเหมือนเดิมไม่มีเพิ่มไม่มีลด บางทีไทกะไม่อิ่มก็จะสั่งพายเพิ่มขึ้นมาอีก เด็กกำลังโตนี่นา

                “พี่ฮะ จะจ้องผมอีกนานมั้ยเนี่ย” ไทกะหลบสายตา

                “ก็นายกินได้น่าอร่อยเอาเมากเลยนี่นา” ยาซุยหัวเราะ

                “ก็มันอร่อยจริงๆนี่ฮะ” ไทกะทำปากจู๋

                “ตรับๆ อร่อยก็กินไปเถอะครับ “ ยาซุยหยิบเฟรนฟรายใส่ปา

                “คราวหน้าเราต้องแยกกันทำงาน พี่พยายามเข้านะครับ “  ไทกะยิ้ม

                “นายก็เหมือนกัน พยายามเข้า” ยาซุยยิ้มตอบ

                “อื้อ สู้ๆ ด้วยกัน” ไทกะพรึมพรำ จัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างเอร็จอร่อย อาจจะเป็นคนรั้งแรกที่พวกเขาต้องแยกกันทำงาน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยแกกันตลอดไป ยาซุยต้องไปกับทีมเด็กใหม่ ส่วนไทกะยังคงอยู่กับพวกโชและแอนเดอร์สัน เหตุผมง่ายๆคือยาซุยเข้ากับพวกเด็กๆได้ดี และคงจะดีกว่าถ้ามีรุ่นพี่ในทีมไปดูแลด้วย นั่นคื่เหตุผลที่ทำให้ต้องแยกกันชั่วคราว

                วันนี้สถานที่ซ้อมไม่มีไทกะ ไม่มีโชและคนอื่นๆ แต่มีจูเนี่ยร์คนอื่นเข้ามาร่วมแทน เหมือนโดนจับกลุ่มใหม่ แต่พวกสต๊าฟบอกว่าแค่ชั่วคราวเพราะงานแยะจริงๆ เขาเองก็เชื่ออย่างนั้น เวลาไม่มีไทกะอยู่ด้วยนี่มันเหงาจริงๆนะ อยากกลับไปซ้อมด้วยกันเร็วๆจัง