ห่างไกล(2)

2.ก็แค่

“อรุณสวัสดิ์ทุกคน” ยาซุยเดินเข้ามาในห้องซ้อม เพื่อนส่วนใหญ่มากันแต่เช้า วันนี้มีอัดรายการโชเนนคลับ พวกเขาจะได้ขึ้นเวทีในนามของไทกะกรุ๊ปเป็นครั้งแรกเลยพากันตื่นเต้น ถึงแม้จะไม่ใช่การขึ้นเวทีครั้งแรกของแต่ละคนก็ตามที อะไรๆมันเหมือนการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

                “ไทกะ นาอกำลังกินอะไรอยู่น่ะ “ ยาซุยเอ่ยถามเมื่อเห็นไทกะนั่งตักสิ่งที่อยู่ในกล่องใส่ปากอย่างอเร็ดอร่อยอยู่หน้ากระจก                “หัวไซเท้าขูดผสมน้ำผ้ง กินมั้ย “ ไทกะยื่นกล่องให้

                “เหอะไรกันชั้นได้ความรู้ใหม่นะเนี่ย เห้นกระต่ายชอบกินแครอท แต่นี่เสือชอบกินไชเท้า “ยาซุยหัวเราะ

                “ก็มันดีต่อเสียงชั้นนี่” ไทกะย่นคิ้ว ยาซุยพยักหน้า เป็นคนที่ดูแลเสียงตัวเองเป็นอย่างดีจริงๆน้า ตอนนี้ยาซุยเลยได้รู้จักไทกะเพิ่มขึ้นอีกนิด ทุกครั้งก่อนขึ้นเวทีไทกะจะต้องกินไซเท้าขูเด เสียงหวานๆกังวานแบบนั้นสมเป็นไทกะจริงๆ

                การแสดงครั้งแรกผ่านได้ด้วยดี ..ตอนนี้ยาซุยกับไทกะเป็นคู่ดูโอ้ที่ขึ้นร้องเพลงด้วยกันบนเวทีโชเนนแทบทุกเทป แม้จะเป็นเพลงสั้นๆ นั่นหมายถึงการก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวในฐานะจูเนียร์ ไม่มีใครอยากอยู่ข้างหลังหรือเป็นแบ็คตลอด แต่ละคนพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อให้ได้อยู่ข้างหน้า หรือได้อยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุด ตอนนี้เขาสองคนออกไปอยุ่ณ.จุดนั้นแล้ว เพื่อนในกลุ่มเดียวกันก็ได้ขึ้นเวทีพร้อมกับพวกเขา ได้ช่วยกันร้องประสานเสียงบ้าง เต้นด้วยกันบ้าง เรียกได้ว่าทีมนี้เริ่มคุ้นสายตาของแฟนๆรายการเป็นอย่างดี งานอื่นๆก็เริ่มแยะขึ้น ได้ถ่ายแบบตามนิตยสารบ้างประปราย เป็นการเริ่มต้นที่ดีทีเดียว

                วันนี้พวกเยามาซ้อมกันตามปกติ  ทุกคนมาพร้อมกันแล้ว ขาดแต่ไทกะที่สายในนี้แล้วยังไม่มา จนเพื่อนๆอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะทีมนี้ไทกะคือเมน ถ้าขนาดไปคงไม่สนุกแน่ๆ

                “ยาซุย ยาซุยคุง อยุ่มั้ย” สต๊าฟคนหนึ่งเดินเข้ามาเรียก

                “ครับๆ” ยาซุยเดินเข้ามาหาสต๊าฟ

                “วันนี้งดซ้อมนะ ช่วยไปรับเคียวโมะโตะที่โรงพยาบาลที นี่ที่อยู่ พอดีไม่มีใครว่างเลย” สต๊าฟยื่นกระดาษจดที่อยู่ให้

                “โรงพยาบาล ไทกะเป็นอะไรเหรอฮะ” คิชิถามขึ้นเป็นคนแรก

                “ไม่มีอะรไรหรอก แค่นอนไม่พอ” สต๊าฟบอก “วานทีนะยาซุยคุง “ หันมาบอกยิ้มๆ ยาซุยพยักหน้าแล้วเดินไปเก็บสัมภาระไปที่โรงพยาบาลทันที ตอนนี้อยากถามโน่นนี่นั่นมากมายไปหมด แต่กลัวจะเสียเวล เพราะสต๊าฟก็บอกเองว่าไม่เป็นอะไรมาก ไว้ไปถึงที่โน่นก็รู้เองนั่นแหละ

                ที่โรงพยาบาล

                พยาบาลพายาซุยไปที่ห้องตรวจ ไทกกะกำลังนั่งคุยกับคุณหมออยู่ เธอเคาะผนังห้องอยุ่สองสามที ไทกะหน้าตาซีดเวียว ใบหน้าขาวเนียนนั่นแทบไม่มีเลือดฝาดเลย

                “คุณหมอคะมีคนมารับแล้วค่ะ”

                “อึ่ม ไม่เป็นไรแล้วนะ เดี๋ยวก็เป็นปกติแล้วล่ะ” คุณหมอเอื้อมมือมาตบไกลไทกะเบาๆ

                “คุณหมอครับไทกะเป็นอะไรเหรอฮะ “ ยาซุยโพลงถามขึ้น เพราะอึดอัดมาตั้งแต่ตอนที่สต๊าฟบอกให้มารับแล้ว มาถึงตรงนี้ก็อยากจะรู้ว่าเพื่อนคู่หูเป็นอะไร

                “ไม่มีอะไรหรอก เด็กกำลังโตเลยปวดกระดูก พอปวดมากเลยนอนไม่พอ” คุณหมอยิ้ม

                “เป็นกันแยะกับเด้กที่สูงพรวดพราด” คุณหมอหันไปส่งใบสั่งยาให้ไทกะ  ยาซุยถอนหายใจโล่งอก

“ เมื่อคืนไม่ได้นอน” ไทกะบอกเสียงอ่อย

“ฉีดยาแล้ว เดี๋ยวก็ดีขึ้น ถ้าเริ่มปวดก็กินยาที่จัดให้นะ ส่วนเรื่องซ้อมก็ระวังๆนิดนึงแล้วกัน” คุณหมอเตือน  ทั้งคู่ขอบคุและล่ำลาคุณหมดเสร็จก็กลับกันทันที

            ไทกะท่าทางอิดโดยเอามากๆ ยาซุยต้องถือกระเป๋าให้ เวลาเดินลงบันไดก็ต้องคอยพยุง

                “กลับแท็กซี่นะ” ยาซุยเป็นห่วง

                “ไม่เอาฮะ กลับรถไฟดีกว่า” ไทกะยืนยัน ยาซุยเลยตามใจคนป่วยพาไปนั่งรถไฟกลับ ดีที่สายแล้วรถเลยโล่ง พอขึ้นปุ๊บก็ได้นั่งปั๊บ ไทกะเพงนั่งแป๊บนึงก็พิงยาซุยหลับปุ๋ย

                ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลย ยาซุยโทรไปบอกแม่ของไทกะ แต่แม่ของไทกะติดงานเลยวานให้ยาซุยดูแลให้สักพักเสร็จงานแล้วจะรีบกลับมาทันที โทรไปรายงานให้สต๊าฟทราบข่าว

                พยุงไทกะขึ้นไปนอนบนห้อง ส่วนตัวเองก็ลงมาด้านล่าถือวิสาสะเปิดทีวีดูแก้เหงา อยู่คนเดียวในบ้านใหญ่ๆอย่างนี้คงเหงาน่าดู บ้านเขามีคนแยะเลยเสียงดังครื้นเครงอยู่ตลอดเวลา เด็กคนนั้นต้องอยู่คนเดียวอย่างนี้ตลอดเลยเหรอ มิน่าถึงเป็นเด็กขี้เหงาและเอาแต่ใจขนาดนั้น

                เพื่อนโทรเข้ามาถามไถ่อาการ พอรู้เรื่องก็โล่งอกไปตามๆกันเพราะคิชิหนึ่งในกลุ่มเคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาบอกว่าต้องใช้เวลาเป็นเดือนกว่าร่างกายจะเข้าที่ เขาภาวนาให้ไทกะหายเร็วๆแค่นี้ก็ดูท่าทางจะเจ็บน่าดู อาการอะไรแบบนี้คนตัวเล็กอย่างเขาไม่เข้าใจหรอก

                “พี่ฮะ” เสียรียกดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย ไทกะยืนมองอยู่ ปกติจะเรียกชื่อแต่วันนี้มาแปลกแฮะ

                “ผมหิว” ไทกะทำหน้ายุ่ง ..ยาซุยยิ้มบางๆ ปิดทีวีแล้วเดินเข้าไปหา

                “กินอะไรดีล่ะ ครัวอยุ่ตรงไหนเดี๋ยวพี่ไปดูก่อนว่ามีอะไรทำได้บ้าง หรือจะให้โทรสั่ง “ ยาซุยล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

                “ไม่เอาฮะ ขี้เกียจรอ พี่ทำอะให้ผมกินหน่อยสิ “ ไทกะส่งสายตาอ้อน

                “ครับๆ ครัวอยู่ไหนล่ะ “ ยาซุยหัวเราะเบาๆ ไทกะชี้ไปที่ครัว แล้วเดินมานั่งรอที่โซฟา

                ยาซุยเดินไปตามทิศทางที่ไทกะบอก  เปิดตู้เย็นออกดูเจอแค่ไข่ไก่ นอกจากนั้นไม่มีอะไรเลย แต่แค่นั้นมันก้น่าจะพอ ไม่ต้องทำอะไรยุ่งยาก เพียงไม่กี่นาทีซุปไข่ฝีมือยาซุย เคนทาโร่ก็พร้อมเสริฟ

                “อร่อยมากๆเลยฮะ” ไทกะยิ้มกว้าง ซดซุปไข่พรวดๆจนหมดถ้วย ยาซุยนั่งมองไทกะยิ้มๆ รู้สึกว่าเด็กคนนี้เปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วจริงๆ ตะกี้ยังหน้ายุ่งเพราะหิวอยุ่เลย ตอนนี้ยิ้มแป้นอารมร์ดีเชียว

                “ขอบคุณนะฮะ “ ไทกะลุกขึ้นมาหอมแก้มยาซุย

                “เฮ้ย ทำอะไร “ ยาซุยตกใจ ร้องเสียงหลง  

            “ก็แทนคำขอบคุณงัยฮะ “ ไทกะยิ้มบางๆ เก็บชามไปล้าง ปล่อยให้หนุ่มรุ่มพี่นั่งลูบแก้มหัวเองง สัมผัสนุ่มๆของปลายจมูกยังคงติดตรึง

                “เด็กบ้า” ยาซุยเอ่ยออกมาเบาๆ เขาคงไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งหน้าทั้งหูของตัวเองแดงขนาดไหน