Dear. Gentle(โคเจส)

            ย่ำค่ำ ตารางงานใหม่ออก ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ  กลุ่มที่เคยอยู่กันอย่าเหนียวแน่นโดนจับแยก เจสนั่งมองตารางงานแล้วทำตาปริบๆ เหลือบไปมองคนที่ร่าเริงที่สุด บัดนี้กลับก้มหน้านิ่ง ความเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆคืบคลานเข้ามา งานเขาแยะขึ้น แต่เพื่อนในกลุ่มงานกลับน้อยลง ถ้าเลือกได้อยากให้ทุกคนก้าวไปพร้อมกัน สุขเศร้าเหงาด้วยกัน  

                “ชั้นไม่ชอบเลยนะ ทำไมต้องจับแยกกัน”จูริโยนแฟ้มลงบนโต๊ะ อยุ่ด้วยกันมาเป็นปี จู่ๆก็ต้องแยก

                “ใจเย็นดิ่” โฮคุปราม

                “นั้นสิชั้นว่าพวกเราชี้กันขนาดนี้แล้ว ชั้นเห็นด้วยกับจูรินะ” ชินเสริมขึ้นอีกคน โคจิมองหน้าเพื่อนๆ ก่อนจะลุกไปจากห้องเงียบๆ ตอนนี้คนที่คิดมากที่สุดคือตัวเขาเอง ถึงแม้จะดูเป็นคนไม่ค่อยมีอะไร เขารู้ดีว่ากว่าจะมาถึงตรงนี้ต้องพยายามอย่างมาก พอก้าวผ่านมันมาได้เขาก็มีความฝันเล็กๆที่อยากจะทำให้สำเร็จ แต่ตอนนี้คนอื่นๆก้าวไปข้างหน้า ในขณะที่เขากำลังจะหยุดยืนอยู่กับที่

                “อย่าคิดมากเลยนะ” เจสเดินเข้ามานั่งข้างๆ

                “อื้อ แค่ออกมารับลมแค่นั้นเอง” เขาบอกสายตาเหม่อมองไปไกล ใบหน้าด้านข้างดูสับสน เจสถอนหายใจ ไม่มีคำตอบได้หลุดออกมาจากปาก ได้แต่นั่งเป็นเพื่อนอยู่เงียบๆ

                “บางครั้งชั้นอาจไม่เหมาะกับตรงนี้ “ โคจิถอนหายใจ

                “ห้ามพูดอย่างนั้นเด็ดขาดนะ “ เจสเสียงเข้ม รู้สึกไม่ชอบที่โคจิเป็นอย่างนี้ เขาอยากให้เพื่อนรุ่นพี่ที่อยู่ตรงนี้ พยายามด้วยกันกับเขา ไม่ว่าจะตำแหน่งอะไรก็อยากให้อยุ่ข้างๆ

                “ชั้นก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนั้นแหละ “ โคจิยิ้มบางๆ

                “อยู่ตรงนี้นะ พยายามด้วยกัน เวลานายทำงานก็พยายามเผื่อชั้นและชั้นก็จะพยายามเผื่อนาย” เจสยิ้มตอบ เอื้อมมือมาบีบมือโคจิเบาๆ

                “อื้ม” โคจิพยักหน้าเมื่อเลือกแล้วก็ต้องก้าวต่อไป และทำมันให้ได้

                สต๊าฟบอกให้ทุกคนมารวมตัวกัน และสั่งให้แต่งตัวให้เรียบร้อย วันนี้มีอัดรายการเทปแรกของเดือน อากาสช่วงหน้าหนาวมันช่างหนาวถึงขั้วหัวใจจริงๆ

 ---------------------------------------------------

                 อยากมาจากห้องซ้อมหิมะก็โปรยปรายลงมาทันทีและดูเหมือนจะหนักขึ้นเป็นลำดับ โคจิกระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้น จาตรงนี้ถึงสถานีใช้เวลาเดินปรมาณ 10 นาที ถึงไม่ไกลนักแต่ก็เอาการอยู่เหมือนกันยามอากาศหนาวขนาดนี้ เพื่อนๆกลับกันไปหมดแล้วเหลือเพียงเด็กแบ็คไม่กี่คนที่รอให้ที่บ้านมารับ จะไปสอบใบขับขี่แล้วซื้อรถดีมั้ยนะ แต่งานยังลุ่มๆดอนๆอย่างนี้ไม่อยากคิดเลย พุ่งนี้วันหยุด จะไปไหนดี หรือนอนอยู่กับบ้าน ที่มหาลัยไม่มีเรียน ถ้าอยู่เฉยๆต้องฟุ้งซ่านแน่ๆ

                “โคจิ “ เสียงเรียก พร้อมๆกับเจ้าของเสียที่เดินตรงเข้ามาหาและกอดคอเขาอย่างสนิทสนม

                “อ้าวเจ้าเด็กสิบหก ทำไมป่านนี้ไม่กลับบ้าน” โคจิมองหน้าเด็กรุ่นน้อง

                “ก็รอนายนั้นแหละ พรุ่งนี้วันหยุดใช่ม้า “ เจสยิ้ม หมอนี่โตแต่ตัวจริงๆ

                “รอทำไม” โคจิดึงแก้ม”

                “ไปบ้านชั้นน้า ที่บ้านโคจิไม่ว่าอะไรอยู่แล้วนี่” เจสยิ้ม ความสนิทสนมกันทำให้โคจิไปบ้าเจสบ่อยพอกับจุรินั่นแหละ

                “เอ๋” โคจิทำหน้างง

                “ไปค้างบ้านชั้นนะ “ เจสล็อคคอเข้ามาใกล้ๆ “ไปนั่งคุยกันให้สว่างคาตาไปเลย” เจสหัวเราะ

                “มีอะไรจะคุยนักหนา “ โคจิใจดีเหมือนเคย จุดนี้ละมั้งที่ทำให้เด็กยักษ์คนนี้ตามต้อยๆเป็นลูกเป็ด เรียกได้ว่าเจอโคจิที่ไหนต้องเจอหมอนี่ที่นั่น

                “นะ นะ นะ” เจ้าเด็กยักษ์เริ่มอ้อน

                “เอ้า ไปก็ไป “ โคจิยกมือขึ้นยีหัว เจสทำปากจู๋ ยกมือขึ้นสางผมเบาๆ พอไปถึงที่สถานีปรากฏว่าหิมะตกหนักจนรถไฟแล่นไม่ได้ สองหนุ่มเลยต้องนั่งรอเวลา ไม่เพียงแต่พวกเขา คนอื่นๆก็คงติดอยู่ที่ไหนสักแห่งเหมือนกัน อากาศที่เลวร้ายขึ้นทุกวันทำให้พวกเยาต้องเตรียมตัวให้พร้อมอยู่เสมอ เดินหามุมสงบนั่งพิงผนังคุยกันสลับกับการฟังเพลง อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ต่างคนต่างขยับเข้าหากันกอดกันกลมจนกระทั้งเผลอหลับไป....

                ใกล้รุ่ง เสียประกาสเดินรถไฟเที่ยวแรก เจสแอบมองคนในอ้อมกอดยิ้มๆ รู้สึกว่าโชคดีที่มารับ ไม่งั้นคนๆนี้ต้องติดอยู่ที่นี่คนเดียว และไม่รู้ว่าจะฟุ้งซ่านขนาดไหน แผนการที่ทวางเอาไว้เมื่อคืนต้องล้มเลิกไป พอฟ้าสางก็ต่างคนต่างกลับ โคจิสัญญาว่าจะไม่คิดมาและพยายามทำงานให้แยะขึ้นตั้งใจยิ่งๆกว่าเดิม

                                                ***************

                “โคจิเห็นตารางใหม่หรือยัง” เจนยิ้มร่า วิ่งเข้ามาชูตารางงานให้ดู

                “อื้อ” โตจิยิ้ม เจสชอบใบหน้าตอนนี้มากกว่าถึงจะเป็นเพียงงานเล็กๆแต่ก็ทำให้โคจิสบายใจขึ้น

                “ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ” เจสโค้ง

                “เช่นกัน”โคจิเลียนแบบ

                ตารางงานใหม่เพิ่มการร้องเพลงใน YYJ  ถึงแม้ว่าจะไม่กี่นาที กันก็มีความหมายมากมายสำหรับเขาแล้ว ตารางการถ่ายแบบในนิตยสารถึงจะคนละเล่ม  แต่ก็เป็นเรื่องดี หากคิดดีๆแล้วคงดีกว่าการถูกทิ้งไว้ข้างหลัง  โคจิมีรายการที่ตัองไปอัดทุกวันเสาร์กับพวกพี่ๆเพื่อนๆที่เขาดังกว่า เขาพยายามเรียบรู้งานเพื่อพัฒนาตัวเองยิ่งไปกว่านี้

                “วันนี้เลิกงานแล้วไปหาไรกินกันนะ” เจสชวน

                “เอาสิเดี๋ยวชั้นเลี้ยงเอง” ในฐานะรุ่นพี่ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง โคจิมักเป็นอย่างนี้เสมอ “แต่ห้ามกินแยะนะ” รีบปรามกล้วจะเกินงบ เจสพยักหน้ายิ้มๆ จากนั้นก็แยกย้ายกันไปซ้อม

                ย่ำค่ำ ร้านแม็คโดนัลร้านประจำของพวกเด็กๆ ไม่ว่ารุ่นเล็กรุ่นใหญ่ต้องฝากท้องไว้ที่นี่เสมอ เนื่องจากวันนี้กลับกันค่อนข้างค่ำก็เลยไม่เจอรุ่นน้องที่รู้จัก มีเพียงรุ่นพี่อยู่ไม่กี่คน ยิ้มทักทายแล้วก็ไปหาที่นั่ง

                ดับเบิลชีทเบอร์เกอร์ เมนุโปรดที่ต้องสั่งทุกครั้ง อร่อยและถูก โคจิเลือกสั่งแม็คฟิสซ์  กินปลา แยะๆจะได้ฉลาดๆ เขาเคยบอกย่างนั้น เจสบอกให้โคจิไปนั่ง เขาสั่งไก่ทอดเพิ่มเด็กกำลังโตแค่เบอร์เกอร์จะไปอิ่มอะไร

                “อันนี้ชั้นจ่ายเอง” เขาหันมายิ้ม

                “สั่งไปเถอะ ถือว่าตอบแทนที่นายมารับชั้น แล้วก็ติดอยู่ที่สถานีเป็นเพื่อน” โคจิเดินไปนั่งรอที่โต๊ะ 

                ประมาณสิบนาทีเจสก็เดินตามมา ตอนแรกไม่รู้สึกอะไรพอเห็นอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าก็หิวขึ้นมากะทันหัน

                “ชั้นดีใจมากเลยนะที่สนิทกับนาย” เจสเริ่มบทสนทนา

                “อื้อ” โคจิเคี้ยวเบอร์เก้อตุ้ยๆ

                “ถ้าไม่ได้มาแสดงบากะด้วยกันชั้นก็ได้แต่มองนายคุยกับจุริอยู่ห่างๆ “ เจสยิ้ม

                “นายบ้าหรือเปล่าเข้ามาคุยตอนไหนก็ได้นี่ “ โคจิยกมือดีดหน้าผาก

                “ก็จุ่ๆจะให้เข้าไปคุยนี่มัน”

                “จริงด้วยสิ นายประเภทไม่ค่อยสนิทกับใครก่อนอยู่แล้ว  ต่างกับชั้นนะ เป็นคนไม่คิดอะไร คุยได้ทั่วนั่นแหละ“ โคจิหัวเราะ

            “นายนี่เป็นคนประเภทนั้นจริงๆนั่นแหละ ไม่รู้ตัวว่าตัวเองมีดีอะไร ไม่สังเกตเหรอทำไมคาเมนาชิซังต้องเข้ามาคุยกับนายทุกครั้งที่เจอ” เจสถอนหายใน

                “แล้ว” โคจิทำหน้างง

                “ก็เหมือนกับชั้นงัย ทำงัยให้ได้อยู่กับนาย” เจสพุดไปกินไป

                “เดี๋ยวๆ มันเหมือนคำสารภาพรักเลยนะเนี่ย” โคจิหัวเราะขำ

            “ก็ใช่อะดิ่” เจสยิ้ม

                “เฮ้ยๆ นายสารภาพทั้งที่ที่ของกินเต็มปากเนี่ยนะ เดี๋ยวๆ สารภาพ เฮ้ย กับชั้น” ชี้เจสแล้วมาชี้ตัวเอง โคจิทำหน้าเหวอ เอาเข้าแล้วงัย “ล้อเล่นใช่มั้ย”

                “ป่าวนี้หรือจะให้จูบโชว์” เอื้อมมือไปแตะริมฝีปากโคจิ

                “นะ นะ นาย” โคจิหน้าแดงแป๊ด

                “เตรียมตัวโดนกินได้เลย” เจสประกาศ

                “เฮ้ย.. ไม่มีทาง “ โคจิขุ่ฟ่อ

                “ชั้นจีบนายไม่ได้เหรอ” เจสทำเสียงสลด

                “ใครว่า ชั้นชอบกินเด็ก นายนั่นแหละ ระวัง “ โคจิหัวเราะ

                “เอาเหอะถ้าเป็นนาย ชั้นยอมให้คนเดียวนะ” เจสยิ้มจนตาหยี  โคจิถอนหายใจยกมือขึ้นยีหัวเจ้าเด็กยักษ์ตรงหน้า ไม่มีความโรแมนติกซะเลย  มันเหมือนท้าต่อยกันมากกว่าสารภาพนะเนี่ย แต่ช่างเถอะคิดว่าพรุ่งนี้ข่าวนี้คงกระจาย ทำไมเหรอก็ตอนที่หมอนี่พูดรุ่นพี่โตะอื่นๆกันมามองและตั้งใจฟังกันทุกคน ที่สำคัญดันตบมือกันเกรียว T_T บ้าไปแล้ว บากะจริงๆ