Real[NakaChii]

ตอนที่รู้ว่าเจ้าหมอนี่ นากาจิมา  ยูโตะ ให้ของขวัญวันไวท์เดย์แบบง่ายๆและก็งงๆ แต่ก็ต้องใช้ความกล้าอยากมาก ก็อดจะเขินไม่ได้ ผู้ชายบ้ากลองทำอะไรตามระเบียบเป๊ะ เหตุผลและกฎแป็นเรื่องใหญ่ มันทำให้จิเนนอยากแล้ง อยากให้หมอโกรธเป็นฟืนเป็นไฟดู แทนที่จะมานั่งยิ้มเป็นแป๊ะยิ้มอยู่ตลอดเวลา ความคิดบ้าๆมันแล่นปรู๊ดปร๊าดเข้ามาให้หัว จิเนน ยูริ ยิ่งคิดยี่งอยากลอง

                “นายบ้าหรือเปล่า” ยามะจังสวนกลับทันทีที่จิเนนพูดจบ อย่างน้อยสองคนนี้ค่อนข้างสนิทกัน สงสัยจะเผลอบอกคนผิดซะแล้วสิ

                “ก็นะ” จิเนนยักไหล่

                “ชั้นจะบอกอะไรให้นะ คนนิ่งๆนี่แหละเวลาโมโหโคตรน่ากลัวเลย “ ยามะจังบอก จิเนนหัวเราะ มันจะซักแค่ไหนเชียว ยามะจังยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างน้อยก็ดูสมเป็นจิเนนดีหัวรั้นและดันทุรัง

                --------------------------

                ตารางงานใหม่วางอยู่ตรงหน้า  ยูโตะนั่งเกาหัวแกร๊กๆ ทำไมไม่ใช่เขาแต่เป็นยูยัง ข้างนอกอาจดูเฉยๆแต่ตอนนี้ข้างในน้ำตาไหลเป็นปี๊บแล้ว ไปด้วยกันตั้งยี่สิบวัน ยูยังมันออกจะหลงจิเนน สมัยก่อนติดหนึบราวเป็นคู่แฝด กว่าจะแยกออกมาได้..T_T แต่ตอนนี้ต้องไปทำงานด้วยกันกินนอนอาบน้ำด้วยกัน แค่คิดก็จะบ้าแล้ว

                “ชั้นว่านายกำลังร้องไห้อยู่ใช่ไหม”  เคโตะเดินเข้ามาตบไหล่ ยูโตะเงยหน้าขึ้น่มองเพื่อนซี้  ทำปากเบะแล้วกกอดเคโตะไว้แน่น  เคโตะหัวเราะเบาๆ หมอนี่ดูง่าย โดยเฉพาะเรื่องของจิเนน

                “ชั้นต้องบ้าแน่ๆถ้าไม่ได้เห็นหน้าตั้งยี่สิบวัน “ ยูโตะทำเสียงสะอื้น

                “อย่าคิดมาก เรื่องงานทั้งนั้น อีกอย่างชั้นว่านายบ้าไปคนเดียว ไม่เห็นหมอนั่นจะรู้สึกอะไรเลย “ พูดเสร็จก็บุ้ยใบไปทางจิเนน ฝ่ายนั่นนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่หน้ากระดาษตารางงาน ยูโตะเห็นแล้วทนไม่ไหวเลยลุกพรวดเดินตรงเข้าไปหา ค่อยๆดึงกระดาษออกจากมือจิเนนช้าๆ

                “ดีใจมากเหรอ” ยูโตะถามเสียงเข้ม

                “แน่นอนสิ ไปกับยูยังที่รัก “ จิเน็นหัวเราะ

                “ว่างัยนะ” ยูโตะเสียงขึ้นจมูก

                “ตามนั้นแหละ” จิเนนหัวเราะจนตาหยี

                “ชอบมากย  “ ยูโตะเสียงดัง ดีนะที่มีแค่จิเนน เคโตะ แล้วก็ตัวเอง จิเนนยังคงยิ้มกวนประสาท ยูโตะวางตารางลงโต๊ะเสียงดัง เดินพรวดๆออกจากห้องไป จิเนนหัวเราะคิกคักด้วยความดีใจ

  -             -----------------------------------------

                “ตกลงยูโตะไม่มาส่งพวกเรา” ยุยังเหลือบมองนาฬิกา ต้องเข้าไปข้างในแล้ว จิเนนหันซ้ายหันขวามองหน้าคนที่พูดถึง แต่ไร้วี่แวว  จิเนนถอนหายใจผิดหวังนิดนึง เมื่อหลายวันก่อนยูโตะเดินออกจากห้องไป ไม่หันกลับเข้ามาอีกจนกระทั่งกลับบ้าน ช่วงออกงานก็แทบไม่ได้คุยกันเลย  อีกอย่างยุโตะก็เอาแต่อยุ่กับเคโตะตลอด  ช่างเถอะไม่สนใจแล้วเดินทางดีกว่า  ชวนยูยังเช้าไปข้างใน ไม่อยากเวิ่นเว้ออยู่ข้างนอก  

                “ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะเนี่ย “ เคโตะเดินมาหา ขณะที่ยูโตกำลังยืนรับลมอยู่ตรงระเบียงลานจอดรถ  ขนาดเขาซื้อรถสดๆร้อนๆยังไม่บอกจิเนนเลยสักคำ

                “ชั้นทนเห็นภาพพวกนั้นไม่ไหว” ยูโตะถอนหายใจ

                “ตอนนี้นายคงอดกลั้นน่าดู” เคโตะยิ้ม

                “ใช่อดทนจริงๆนั้นแหละ และต้องทำให้ได้ด้วย จะได้รู้ว่าเวลาชั้นเอาจริงมันแค่ไหน” สายตายูโตะมุ่งมั่น เคโตะหัวเราะ สองคนนี้มันหัวรั้นพอๆกันจริงๆ

                -----------------------------------------------------------------------------

                JW… ทุกคนมาซ้อมด้วยกันเป็นครั้งแรกหลังจากแยกย้ายไปทำงาน และพวกยูยังกับจิเนนเพ่งกลับมาไม่กี่วัน  แทบไม่ได้พักก็ต้องมาเริ่มงานอีกแล้ว

                “นายเชชื่อมั้ยอาหารอร่อยทุกอย่าง “ ยูยังเริ่มเล่า

                “ลำบากสุด” จิเนนเสริม

                “หมอนี่เอาแต่เช็คเมล์ทุกชั่วโมง แถมยังบ่นอยากกลับบ้านอีก “ ยุยังแฉ

                “ก็ชั้นชอบออนเซนนิ กลับมาแช่” จิเนนเฉไฉแก้ตัว เหลือบไปมองยุโตะที่กำลังนั่งจับจังหวะกลองอยุ่ไม่ห่างนัก 

                “ยุโตะซื้อรถแล้วนะ “ เคโตะบอกยิ้มๆ

                “เอ๋ ชั้นไม่เห็นรุ้เรื่อง “ จิเนนปี๋ดขึ้นทันที ดินตรงไปหายูโตะ ได้ยังงัย ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาต้องเป็นคนแรกที่รู้สิ สองหนุ่มเห็นท่าไปดีจึงภากันแยกย้าย ปล่อยให้อีกสองอยู่กันตามลำพัง

                จิเนนเอื้อมมือไปดึงเฮดโฟนออก  สีหน้าดูโมโหสุดๆ  ยูโตะเหลือบมองนิดนึง ไม่สนใจยังคงเอามือตีขาตัวเองต่อ

                “ทำไมนายซื้อรถไม่เห็นบอกชั้น” จิเนนเสียงดัง

                “อ้าว ชั้นต้องบอกนายด้วยเหรอ” ยุโตะลอยหน้าลอยตา

                “นากาจิมา ยูโตะ นาย นาย” จิเนนโมโหสุด

                “ทำไมเหรอ” ยูโตะยังคงย้อนถามน้ำเสียงราบเรียบ

                “นายกับชั้นเป็นอะไรกัน แล้วทำไมชั้นต้องรู้เรื่องจากปากคนอื่น “ จิเนนกัดฟัดกรอด

                “อ้าวเหรอ แต่ดูเหมือนว่านายไม่ได้คิดอย่างนั้น นายคงคิดว่าชั้นเป็นเบ้ หรือไม่ก็ของเล่นที่ทำให้นายสนุกนั้นแหละ” จบประโยค จิเนนก็น้ำตาร่วงผล๋อยทันที ตอนนี้เจ็บแปลบเข้าไปข้างใน ไม่มีคำพูดใดหลุดจากปากยูโตะอีก

                “ไม่ใช่นะ นายไม่ใช่ของเล่น”  จิเนนปาดน้ำตา

                “...”

                “นายอยากเลิกกับชั้น “ จิเนนกลั้นใจถาม

                “ชั้นควรย้อนถามนายมากกว่า “ ยูโตะยังคงนิ่ง

                “ไม่ ไม่ ไม่นะ ขอโทษ ชั้นผิดไปแล้ว “ จิเนนถลาเข้ามากอด ร้องให้ราวกับเด็กเล็กๆ

                “....”

                “ขอร้องละนะยูโตะ  อย่าพูดว่าเลิกกัน “ จิเนนสะอื้น

                ยูโตถอนหายใจเฮือกโต เอื้อมมือมาลุบหัวเบาๆ

                “ชั้นโกรธนะ” ยูโตะกระซิบ

                “ต่อไปชั้นจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” จิเนนซบหน้า กับอก ....ที่ประตูห้อง ยามะจังกับเคโตะยืนลุ้นอยู่ ยูโตะแอบยกมือทำสัญลักษณ์โอเค พร้อมขยิบตา สองหนุ่นเลยหันมามองหน้ากันก่อนค่อยๆปิดประรูอย่างแผ่วเบา

                ยูโตะกอดจิเนนเอาไว้  อมยิ้ม อดทนแทบตาย  “เย็นนี้ชั้นจะไปส่งนะ ตั้งแต่ซื้อรถมานอกจากคนที่บ้านชั้นไปเคยให้ใครนั่งข้างหน้าเลย แต่วันนี้นายนั่งนะ” ยูโตะกระซิบ

                “อื้อ” จิเนนยังคงซุกหน้ากับอก  ยูโตะยิ้มกรุ้มกริ่ม นี่ถ้าไม่ใช่นากาจิม่า  ยูโตะ คงรับมือจิเนน ยุริ ไม่ได้แน่ๆ อยากลองนักให้ลงแล้วงัย ผลก็คือร้องไห้ไม่ยอมหยุดอย่างที่เห็น  น่ารักมั้ยล่ะ