Only you (NakaChi)

            “ไหวไหม” จิเนนกระซิบ เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เสียงหายใจถี่ๆ ยกมือไปจับแขนถึงได้รู้ว่ายูโตะกำลังไข้ขึ้น คงเพราะโหมงานอย่างหนักและพักผ่อนน้อยนั่นเอง ก่อนขึ้นเครื่องก็เพิ่งไปถ่ายละครมา และที่สำคัญที่ๆพวกเขาอยู่อากาศหนาวในขณะที่ๆนี่ร้อนจัดมันหนักเอาการอยู่สำหรับการปรับสภาพร่างกาย ทันทีที่ถึงสนามบินยูโตะก็ทำท่าจะไม่ไหวเอาดื้อๆ

                “ไหว แฟนเซอร์ไปเถอะนายน่ะ ขอชั้นนอนหน่อย”  ยูโตะตอบสั้นๆก่อนจะพิงเป้หลับปุ๋ยไป  ปล่อยให้หนุ่มๆแฟนเซอร์กันถ้วนหน้า ใครจะว่ายังงัยก็ช่าง ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ ...

                เดินออกจากสนามบินไปยังรถ แค่ไม่กี่สิบเมตรก็แทบจะก้าวขาไม่ออกแล้ว แต่จะทำตัวงอแงไม่ได้ เพื่อนๆไม่เห็นมีใครสักเกตเลยนอกจากจิเนนคนเดียว

                ที่โรงแรม

                “นายจะเดินอีกนานมั้ยเนี่ย “ ยามะชักรำคาญเมื่อเห็นจิเนนเดินเป็นหนูติดจั่น ก็เลยลุกขึ้นไปลากมานั่งใกล้ๆ

                “ยามะจัง ชั้นจะทำงัยดี” จิเนนบอกเสียงเคลือ

                “เป็นอะไรไปน่ะนาย” ยามะทำหน้างงๆ

                “คือยูโตะไม่สบายอะ ชั้นเป็นห่วง “ จิเนนทำหน้าเศร้า

                “สรุปคืออยากไปดูแลใช้มั้ย มานี่”ไม่พูดเปล่าลากจิเนนเดินพรวดๆออกไปนอกห้อง เดินไปตามทางเดินเลี้ยวไปที่ห้องมุมสุด เคาะประตูอยู่สองสามทีเจ้าของห้องก็โผล่ออกมา

                “ว่างัยยามะจัง” เคโตะในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ยืนมองสองหนุ่ม

                “เปลี่ยนห้องกับหมอนี่ได้มั้ย “ ยามะชี้ไปที่จิเนน

                “อ้าว  เป็นห่วงยูโตะล่ะสิ” เคโตะรู้ทัน  จิเนนไม่ตอบได้แต่พยักหน้า

                “ได้สิ ชั้นกำลังลังเลอยู่เหมือนกัน เพราะยาบุชวนไปเดินเล่นข้างนอกแต่ก็เป็นห่วงยูโตะ “ เคโตะยิ้มกว้าง

                “งั้นนายค้างห้องนี้ ส่วนเคโตะนายไปค้างห้องชั้น ว่าแต่ไปกี่คนล่ะ เดี๋ยวชั้นไปด้วยดีกว่า “ ยามะยิ้ม

                “ได้ๆ เดี๋ยวชั้นเก็บของแป๊บนึง นายก็ไปเอาของจำเป็นมาที่ห้องนี้แล้วกัน “ เคโตะบอก สองหนุ่มพยักหน้า คนที่ดีใจที่สุดเห็นจะเป็นจิเนน รีบวิ่งนำหน้ายามะกลับไปที่ห้องทันที

                ************************

                ยูโตะนอนครางอยู่บนเตียง ตัวร้อนแต่ไม่มาก ทั้งเสื้อผ้าและเผ้าผมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ จิเนินเลยรองน้ำมาเช็ดตัวให้ ทันทีที่ปลดกระดุมเสื้อก็กลืนน้ำลายดังเอื๊อก หมอนี่มีกล้ามมากกว่าที่คิดแฮะ ไม่ได้ๆ คนป่วยนะ ห้ามฟุ้งซ่าน..ค่อยๆบรรจงเช็ดไล่จากซอกคอลลงไปเรื่อยๆ พอน้ำเย็นโดนตัวยูโตะก็สะดุ้งเป็นระยะๆ ไอร้อนจากร่างกายถูกถ่ายทอดมาจังผ่ามือของจิเนน .... จิเนนกลั้นใจค่อยๆถอดกางเกงขายาวของยุโตะออก  นั่งสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ก่อนจะเช็ดให้จนเจ้าตัวสบายตัวขึ้น เสื้อผ้าที่เอามาเปลี่ยนก็รื้อมาจาในกระเป๋าของยูโตะนั่นแหละ ถ้าคอยเช็ดตัวให้เรื่อยๆ อาการน่าจะดีขึ้น เพราะเคโตะบอกว่าหมอมาดูและฉีดยาให้ไปแล้ว จิเนนตั้งนาฬิกาเอาไว้ให้ปลุกทุกชั่วโมง จะได้ตื่นมาดูอาการ...เป็นอย่างนี้อยู่หลายชั่วโมงจนกระทั่งหลับไป

                ยูโตะตกกระใจตื่นเมื่อใกล้รุ่ง เหลือบไปมองคนที่อยู่เตียงถัดไปต้องแปลกใจเมื่อไม่ใช่เคโตะ ร่างบางที่เขาจำได้เป็นอย่างดี มองเรื่อยไปเห็นกะละมังใบเล็กมีผ้าขนหนูผืนเล็กพาดเอาไว้ ยูโตะอมยิ้ม นี่คงจะดูแลเอาจนหลับไปสินะ..เขานั่งมองอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ..ตอนแบ่งห้องกันไม่เห็นจิเนนจะมีท่าทีอะไร แถมยังดูไม่เห็นใส่ใจเขาเท่าไหร่ ทั้งๆที่รุ้อยู่ว่าเขาไม่สบาย ตอนนี้รู้อยู่เต็มอกเลยล่ะ ว่าคนๆนี้น่ารักขนาดไหน ที่ถ้าไม่ติดว่าตัวเองไม่สบาย คงปีนขึ้นไปนอนกอดให้หายอยากแล้ว  แต่ไม่เป็นไรขอนั่งมองอยู่ตรงนี้จนกว่าจะตื่นแล้วกัน คงไม่บ่อยนักหรอกที่จะเห็นจิเนนนอนหลับอยู่เตียงข้างๆอย่างนี้

                “ยูโตะ” จิเนนลุกจากเตียงเดินเข้ามาหายูโตะที่นั่งมองอยู่ ยกมือทาบหน้าผากยุโตะเบาๆ ถอนหายใจโล่งออก หายแล้วสินเ ยูโตะยิ้ม คว้าร่างเล็กมานั่งบนตัก

            “หายแล้วครับผม” กอดเอาไว้หลวมๆ หอมแก้มเบาๆ “ขอบคุณที่ดูแลนะ”

                “หายก็ดีแล้วชั้นจะได้กลับห้องซะที” จิเนนลุกพรวด

                “ไม่ให้กลับหรอก” ยูโตะกอดแน่นขึ้น จินเนนพยายามดิ้นตีมือยูโตะรัวๆ

                “ทำร้ายคนป่วยเหรอ” ยูโตะบอก จิเนนถึงกับชะงัก นั่งลงบนตักแต่โดยดี .

“ห้ามรังแกชั้นนะ “ จิเนนรีบบอก

“ถ้ามีแรงก็ไม่แน่ “ยูโตะยิ้ม .....เสียงโทรศัพท์ตรงหัวเตียงดังขึ้นเหมือนระฆังช่วยชีวิตจิเนน  ยูโตะเอื้อมมือไปรับ ทันทีที่ได้ยินเสียงก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร เขาพูดตอบไปสองสามประโยคแล้วหันมาบอกจิเนน ..

“พวกนั้นชวนไปช๊อปปิ้งกัน ไปกันนะ” ยูโตะปล่อยจิเนนให้เป็นอิสระ

“ช๊อปเหรอ ไปๆ แล้วนายโอเคนะ” จิเนนยังเป็นห่วง

                “หายแล้วครับ ได้ยาดี คนดูแลดีเลยหายเร็ว “ ยูโตะหัวเราะ แถมยังยื่นหน้าเข้ามาจุ๊บปากจิเนนเบาๆ

                “ขอบคุณนะครับ สุดที่รักของผม”  จิเนนยืนนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึง ใครจะรู้บ้างว่าคนนิ่งๆอย่างยูโตะนี่จริงๆแล้วปลาหมึกดีๆนี่เอง ทั้งลวนลามทั้งฉวยโอกาสสุดๆ T^T

            “นากาจิม่า ยูโตะ ชั้นยอมให้นายคนเดียวนะ” จิเนนโพร่งบอก

                “จิเนน ยูชิ ชั้นก็ทำกับนายคนเดียวนะ “ ยูโตะบอก ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วหัวเราะ