1 Days [ShimeTaiga]

“เหนื่อยจังเลย”  ไทจังเดินมาข้างหลังริวยะ จากนั้นก็ใช้มือสองข้างพาดมาจากด้านหลัง ทิ้งน้ำหนักใส่คนตัวเล็กที่กำลังยืนส่งกระจกอยู่  ผมที่เพ่งไดร์เสร็จหมาดๆหอมอ่อนด้วยกลิ่นแชมพู  ไทจังทำจมูกฟูดฟิด หมอนี่ต้องเนี๊ยบอยุ่เสมอ ในขณะที่คนอื่นๆไม่..

                “มันหนักนะ” ริวยะบ่น ก็ไทจังน่ะตัวโตกว่านี่นา แถมยังทิ้งน้ำหนักมาบนไหล่แบบนี้ ทำให้เขาเซไปนิดนึง

                “จะเดินไม่ไหวแล้ว” ไทจังบ่นจมูก

                “ง่ะ งั้นนั่งพักก่อนแล้วกัน เดี๋ยวอีกสักครึ่งชั่วโมงค่อยออกไป “ ริวยะหันมามองหน้ายิ้มๆ รู้สึกว่าวันนี้ไทจังอารมณ์ดี ปกติจะหน้าบึ้งอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่เคยแสดงด้วยกันมา ก็ห่างหายไปนานโข ริวยะเป็นเด็กสเตท ส่วนไทจังเป็นเด็กคอน ก็เลยไม่ค่อยได้ทำงานร่วมกันเท่าไหร่ เมื่อก่อนมีคอนฯก็ร่วมแสดงด้วยกัน แต่หลังๆนี่เน้นหนักไปแสดงเวทีมากว่า ริวยะพัฒนาการเต้นจนอยู่แถวหน้าได้สบายๆ ส่วนไทจังพัฒนาด้านการร้อง วันแรกที่มาแสดงไทจังค่อนข้างตื่นเต้น ในขณะที่ริวยะเจนจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว ด้วยความพยายามไม่ยอมแพ้ ทำให้ไทจังก้าวมาถึงตรงนี้

                “เสร็จล่ะ “ ริวยะเก็บของหยิบประเป๋าประจำตัวขึ้นมาพาดบ่า หันมามองไทจังที่นั่งรออยู่ และหมอนั่นกำลังนั่งหลับ ริวยะอมยิ้ม สงสัยจะเหนื่อยมากจริงๆ

                “เฮ้ย” ริวยะถลาไปรับ เมื่อไทจังโงนเงนๆทำท่าจะหล่นเก้าอี้

                “อ้าว” ไทจังงัวเงียตกใจ เมื่อรู้ว่าริวยะกำลังกอดตัวเองอยู่

                “อะไรเนี่ย” ไทจังผละออก

                “ก็นายหลับ จะหล่นลงไปชั้นก็เลยมารับไว้” ริวยะมานั่งท้าวคางมอง

                “อึ่มง่วงจริงๆแหละ แต่นายนี่เก่งชะมัด ไม่เหนื่อยหรืองัย” ไทจังจิ้มหน้าผากเบาๆ

                “ก็ประสบการณ์มันต่างกัน ไปเหอะ เดี๋ยวแฟนๆคอย” ริวยะจูงมือให้ลุกขึ้น ไทจังพยักหน้า เดินตามคนตัวเล็กออกไปด้านนอก ซึ่งมีแฟนๆยืนให้กำลังใจอยู่....การพบปะแฟนๆที่มาให้กำลังใจเป็นสิ่งที่ควรทำอย่างหนึ่งทีเดียว..นอกจากวันไหนไทจังอารมณ์ไม่ดีวันนั้นก็จะเลี่ยงไม่ออกมา

                “ขอโทษที่มาช้า พอดีรอหมอนั่นอยู่ “ ไทจังเอ่ยประโยคแรกกับแฟนๆ

                “อะไรของนาย” ริวยะหันถาม

                “หมอนั่นเอาแต่ทำผม ผมเลยต้องนั่งรอ” ไทจังรีบอ้อนแฟน ริวยะส่ายหัวยิ้มๆ ไม่พูดอะไรต่อได้แต่หันมาคุยกับแฟนๆของตัวเอง.....

           

                ดึกแล้ว ทั้งคู่จริงขอตัวกลับ พูดตรงๆตอนนี้ไทจังอยากให้ใครสักคนแบกกลับบ้าน แต่คงใม่ไหวละมังเพราะเขาตัวเล็กซะที่ไหนอีกอย่างคนที่ครับด้วยท่าทางจะเหนื่อยเหมือนกัน ถึงปากจะบอกว่าไม่เหนื่อยก็ตามที  ก็เลยได้แต่เดินตามไปเงียบๆจนกระทั่งขึ้นรถไฟกลับ

               

                วันนี้ออกมาพบแฟนๆเหมือนเคย ไทจังดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เลยคุยกับแฟนๆแยะกว่าปกติ ริวยะเองก็เหมือนกัน เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุด อย่างน้อยก็ได้พักผ่อนกันหนึ่งวัน จริงแล้วก็เหมือนไม่ได้หยุดนั่นแหละเพราะทั้งคู่ยังคงต้องไปเรียน อย่างวันนี้ก็มาจากโรงเรียนแล้วแสดงต่อเลย ตื่นกันตั้งแต่เช้ากว่าจะเสร็จก็สี่ห้าทุ่มไปแล้ว ริวยะเป็นพวกพลังเหลือเฟือ เพราะสมัยก่อนตัวเล็กๆบางๆพอมาขึ้นเวทีก็เลยต้องพยายามตามคนอื่นให้ทัน พวกที่พูดถึงนั่นต่างเชี่ยวเวทีทั้งนั้น ผลจากการฝึกฝนทำให้ตอนนี้ร่างกายมีแต่กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ส่วนไทจังตัวสูงก็จริงแต่บางกว่า ผิวขาวเนียน หน้าตาสวยกว่าผู้หญิงอีกตะหาก ไม่แปลกหรอกที่จะมองจนเหลียวหลัง

                “หมอนี่ช้าตลอด” ไทจังบ่นเรื่องริวยะอีกแล้ว ริวยะเองก็ได้แต่ยิ้มเหมือนเคย

                “วันนี้นายเองก็ช้านะ” ริวยะหันมาบอกแฟน

                “หมอนี่ต้องเนี๊ยบตลอด” ไทจังเผาอีก

                “อึ่ม นายนี่น่ารักชะมัด” ริวยะโพร่งขึ้น ไทจังหันมามองริวยะ ร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า มาพูดอะไรกันเนี่ย ต่อหน้าสาธารณะชน ถ้าเป็นคนอื่นโดนต่อยคว่ำไปแล้ว แย่ล่ะทำอะไรไม่ถูกแล้วตอนนี้ ริวยะ ไอ้เด็กบ้า เดี๋ยวก่อนเหอะ นี่เอาคืนที่ไทจังมาบ่นให้แฟนๆฟังใช่มั้ยเนี่ย แสบนัก จะทำงัยกับหมอนี่ดี เห็นเชื่องๆเลยเผลอแกล้งแยะไปหน่อย 

                “นายจะยืนอีกนานมั้ย ชั้นจะกลับ “ ริวยะตัดบทเมื่อเห็นไทจังทำอะไรไม่ถูก

                                “กลับๆ “ ไทจังทำหน้าเหรอหรา  ล่ำลาแฟนๆเสร็จก็เดินตามริวยะไปต้อยๆ ไอ้อาการที่สองหนุ่มทำตะกี้น่ะ ตอนนี้แฟนๆ ยิ้มแก้มแตกกันแล้ว ดูเอาเหอะตาของแต่ละคนแทบจะเป็นรูปหัวใจกันอยู่แล้ว ความน่ารักที่แสดงออกมาแบบไม่รู้ตัวเนี่ย  ทำให้ทั้งคู่ขยับเข้าไปในใจแฟนๆลึกเข้าไปเรื่อยๆ

               

                แถมท้าย....

                “นายพูดอะไรวะเนี่ย” ไทจังตบไหล่ริวยะดังปึ๊ก

                “อ้าว หรือไม่จริง นายน่ารักจะตาย” ริวยะยิ้มกว้าง ไทจังทำหน้าเหนื่อย ก็ดูดิ่ หมอนี่ยิ้มโคตรน่ารักเลยอะ เลยด่าไม่ลงจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นป่านนี้ไทจังเปลี่ยนอารมณ์ไปแล้ว

                “ต่อไปห้ามพูดต่อหน้าคนอื่นนะ “ ไทจังคว้าคอริวยะมากระซิบ เอานิ้วจิ้มแก้มรัวๆ

                “แต่อยู่สองคนพูดได้ใช่ม้า” ริวยะหันมาถาม

                “เอาเหอะ แต่ขอล่ะต่อหน้าคนอื่น ทำหน้าไม่ถูกจริงๆ”  ไทจังถอนหายใจ

                “รับทราบ ว่าแต่นายนี่หอมดีเนอะ” ริวยะหัวเราะ ทำจมูกฟุดฟิด ไทจังผละออก ยืนนิ่งอยู่กับที่

                “โอ๋ๆ ไม่พูดแล้วๆ กลับกัน” ริวยะเดินเข้ามาจูงแขน ที่นิ่งไม่ใช่อะไรเขิน ไอ้การที่เป็นคนตรงๆนี่ก็ดีนะ แต่ถ้าตรงไปขนาดนี้ บ่องตงทำอารมณ์ไม่ถูกจริงๆ คงต้องเรียนรู้อีกแยะ กว่าจะจบการแสดงต้องพยายามทั้งเวทีและชีวิตจริงแล้วสิ 

ps..ไทกะ: ถ้าผมมีแฟนนะ อยากจะกอดจากข้างหลังเนอะผมอยากจะทำแบบนี้ตลอดเลย ไม่มีไอเทมไหนอบอุ่นเท่าสิ่งนี้ใช่มั้ยล่ะ? [Myojo13/01] >////<