บทเริ่ม
จู่ๆก็มีนักเรียนย้ายเข้ามากลางเทอม
เป็นเรื่องที่ดูประหลาดมากๆ
ส่วนใหญ่พวกที่ย้ายเข้ามาแบบนี้มักจะเป็นพวกเกเรสุดๆหรือไม่ก็สร้างปัญหาจนเกินจะแก้ไข
ที่นี่เป็นโรงเรียนชายล้วน ที่ไม่ได้มีชื่อเสียงในด้านการเรียนอะไร
แค่มีเงินก็เรียนได้แล้ว มันจึงเป็นแหล่งรวมบรรดาลูกคนรวยที่ชอบสร้างปัญหาให้กับพ่อแม่
ปกติแล้วใครจะมาเพิ่มหรือใครจะออกไป ไม่มีคนสนใจหรอก
หากแต่ว่าวันนี้มันต่างออกไปเมื่อคนที่มายืนอยู่ตรงหน้าห้องนั่นมีใบหน้าดึงดูดสายตาจนทุกคนต้องหันไปมอง
“เคียวโมโตะ
ไทกะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” ชายหนุ่มที่มีหน้าตาสะสวยกว่าผู้หญิงแท้ๆ
ยืนส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่หน้าห้อง
“วี๊ดดดด
วิ๊ววววววว” เสียงผิวปากดังเกรียว ทันทีที่แนะนำตัวเสร็จ
“สวยจังน้องสาว”....
“มีแฟนหรือยังจ๊ะ”....
.........................อื่นๆ
ที่ส่งเสียงมาไม่ขาด จนคนถูกถามเปลี่ยนสีหน้าทันทีแสดงถึงความโกรธอย่างเห็นได้ชัด..แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสนใจ..จนอาจารย์ประจำชั้นบอกให้ไทกะไปนั่งตรงที่เก้าอี้ว่าง
เขาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปกติที่กำลังคืบคลานเข้ามาหา
สิ่งที่ทำได้คือเลี่ยง...หากเกิดเรื่องขึ้นอีก
ที่บ้านคงส่งเขาไปอยุ่โรงเรียนประจำแน่ๆ เพราะทั้งคู่ต่างมีหน้ามีตาในสังคม
แค่ลูกชายคนเดียวก็แทบจะเอาปี๊บคลุมหัวเดินอยู่แล้ว
“ชั้นชื่อเจสซี่
เรียกเจสก็ได้ เป็นหัวหน้าห้อง” คนที่นั่งข้างๆแนะนำตัว
ไม่แปลกหรอกก็หน้าออกฝรั่งขนาดนั้น หมอนั่นยิ้มบางๆ เลยดูต่างจากคนอื่นนิดหน่อย
“หัวหน้าห้อง”
ไทกะทวน ออกจะตกใจนิดๆ กับตำแหน่งของหมอนี่
“โดนยัดเยียด”
เจสซี่ยักไหล่
“อะไรกัน
หัวหน้าห้องจีบเด็กใหม่เหรอ” มีเสียงตะโกนขึ้นมา
จากนั้นก็เสียงหัวเราะตามมาอีกระรอก เจสซี่ทำหน้าเซ็ง
หันกลับไปจ้องหนังสือตรงหน้าต่อ
ไทกะเหลือบมองเจสซี่นิดนึงจากนั้นก็หันไปมองนอกหน้าต่างแทน..อาจารย์ประจำชั้นเริ่มสอน
เขาคิดในใจว่าเริ่มเข้าไปได้ยังงัย ไม่เห็นมีใครสนใจเรียนสักคน
แต่อาจารย์ก็คงรู้สึกเหมือนกันเลยไม่สนใจนักเรียนเอาแต่สอนปาวๆอยุ่หน้าชั้น
จะว่าไปก็มีเจสซี่ที่นั่งจดโน่นนี่นั่นอยู่ตลอด...จบคาบก็เดินออกจากห้องไป
แล้วก็มีอาจารย์คนใหม่เข้ามาสอน เป็นอย่างนี้จนพักเที่ยง ..
...ที่โรงอาหารเหมือนสนามรบ
ไทกะยืนมองแล้วก็หันหลังกลับ เที่ยงนี้ไม่กินดีกว่า หาที่สงบนอนพักเอาแรง
“จะไปไหนเหรอน้องสาว
“ หนึ่งในคนที่แซวไทกะในห้องเดินเข้ามาขวางทาง
หมอนี่คงเป็นหัวโจก ไทกะไม่ตอบได้แต่เดินหลบ แต่พวกที่เหลือกลับล้อมกรอบเข้ามา
จนไทกะหลังชนกำแพงตึก
“คุยกันก่อนสิ
จะรีบไปไหน” ไม่พูดเปล่า ยกมือขึ้นเชยคางไทกะ
ไทกะเลยยกมือขึ้นปัดอย่างแรง ใจเต้นตึกตัก
ภาวนาอย่าให้เกิดเรื่องแย่ๆขึ้นตอนนี้
“กล้าดียังงัยวะ” เสียงตะหวาด คอเสื้อถูกกระชากอย่างแรง ไทกะคว้ามือคนกระชากเอาไว้
ไม่ให้เซไปตามแรงเหวี่ยง
“พวกนายรังแกเด็กใหม่เหรอ”
เสียงดังขึ้น
พร้อมๆกับลากแขนไทกะออกมาจากวงล้อม
“ทำเท่ห์นะมึง
ไอ้หัวหน้าห้อง” เสียงคำราม
พร้อมๆกับหมัดเหวี่ยงเข้าที่ใบหน้าเต็มๆจนเจสซี่ร่วงลงไปนอนกับพื้น
จากนั้นตีนอีกสี่ซ้าห้าคู่รุมกระทืบจนเจสซี่นอนขดเป็นกุ้ง..ไทกะตั้งสติได้กระชากเจ้าพวกนั้นออก
ค่อยๆลากเจสซี่ออกมาและพยุงให้ลุกขึ้น
“อยู่ดีๆไม่ชอบนะมึง”
หัวโจกส่งเสียง
“เค้าเพิ่งเข้ามา
อย่าไปรังแกเขาเลย “ เจสซี่บอกเสียงแผ่วเบา
“หรือมึงจะมารองตีนรองมือแทน”
ลูกคู่หัวเราะชอบใจ
“ชั้น...ชั้น”
เจสซี่ตะกุกตะกัก
“ทำตัวเป็นฮีโร่ต่อหน้าสาวเหรอ”
“ไอ้ง่อย
ไอ้ฝรั่ง” พูดไปทันจบ คนพูดก็ร่วงลงไปนอนกับพื้นเสียแล้ว
“คิดว่าวันแรกจะทำตัวเรียบร้อยซะหน่อย
แต่คงไม่ได้ ที่นี่ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร “ ไทกะคำราม
หักนิ้วดังกรอบแกรบ จริงๆก็ไม่อยากจะยุ่ง แต่ไอ้คำว่าสาวนี่รับไม่ได้จริงๆ
ได้ฟังทีไรเลือดขึ้นหน้าทุกที สาม สอง หนึ่ง....
“เจ๋งมากใช่ป่าว
ว่างมากใช่มั้ย”
ไม่พูดเปล่าเหวี่ยงเท้าเข้าชายโครงเจนคนโดนทรุดลงไปคุกเข่า ฟิวส์ขาดเสียแล้ว
ประเคนทั้งมือทั้งตีนให้พวกที่เหลือจนไปนอนกองกับพื้น
“อยากตายใช่มั้ยพวกมึง
“ ไทกะตะหวาด เจสซี่สะดุ้งเห็นท่าทางไทกะจะเอาพวกนั้นปางตายแน่ก็เลยรีบวิ่งเข้าไปรวบแขนเอาไว้
พยายามลากออกมาห่างๆ ถึงจะแรงแยะกว่าแต่ก็โดนหมัดไทกะเข้าไปหลายที
กว่าจะสงบได้ก็เล่นเอาระบบ
“นายนี่ทำตัวเด่นตั้งแต่วันแรกเลยนะ”
เจสซี่เช็ดเลือดที่มุมปากตัวเอง
“นายก็เหมือนกัน
บ้าหรือเปล่า ทำเท่ห์ไม่ดูตัวเอง” ไทกะส่ายหัว
“
ก็ขามันไปเองนี่หว่ะ อย่างน้อยก็นึกว่าพวกมันจะเกรงใจบ้าง”
เจสซี่หัวเราะ
“แล้วเป็นงัยล่ะ
เจ็บตัว “ ไทกะหัวเราะอารมณ์ดีขึ้น
“งั้นแหละ
แต่ว่าเวลานายโมโหนี่น่ากลัวซะมัด” เจสซี่ทำท่าขยาด
“คงงั้น
ชั้นถึงไม่ชอบมีเรื่องกับใคร” ไทกะถอนหายใจ
“ก็คงเหมือนกับชั้น”
เจสซี่หัวเราะ
“เหมือนนายเนี่ยนะ”
ไทกะทำท่าไม่เชื่อ
“เดี๋ยวอยู่ไปก็รู้เองแหละ หิวเป็นบ้า ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”
เจสซี่ลุกขึ้น
“โรงอาหารคงไม่มีอะไรให้กินแล้วมั้ง”
ไทกะลุกตาม
“ใครว่า
โดดกันดีกว่า” เจสซี่เดินนำ
“เฮ้ยนายเป็นหัวหน้าห้องนะเว้ย”
“ก็แค่โดนยัดเยียด”
เจสซี่ยักไหล่ เดินนำไทกะไปที่สวนด้านหลัง เดินผ่านเรือนเพาะชำเจอกำแพง
ค่อยๆปีนออกไปด้านหลัง..ถนนสายเล็กที่พาดผ่าน
เดินต่อไปอีกหน่อยก็เจอร้านขายของชำเล็กๆ
“โคจิ
โคจิ อยู่มั้ย” เจสซี่แหกปากอยู่หน้าร้าน สักพักก็มีชายหนุ่มโผล่หน้าออกมาจากระเบียงด้านบน
“แหกปากอยุ่ได้เจ้าเด็กยักษ์ หนวกหู “ เจ้าของชื่อมองเจสซี่ท่าทางเหวี่ยงๆ
เขาโบกมือก่อนจะลงมาข้างล่าง เขาทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นไทกะ
เพราะปกติหมอนี่ไม่ค่อยไปไหนมาไหนกับใคร
“นี่พี่โคจิ
แยงกี้ตัวจริงเสียงจริง” เจสซี่แนะนำ เลยโดนโคจิตบหัวดังผลั๊ก
“อย่าไปเชื่อไอ้เด็กยักษ์นี่
ชั้นก็แค่เด็กมหาลัยธรรมดา” โคจิยิ้มบางๆ “แต่ก็เคยเป็นหัวโจกในตำนาน”
เจสซี่บ่นเสียงอุบอิบ “นายบ่นอะไร”
โคจิหันมามอง
“เปล่าๆๆ
นี่ไทกะ เพื่อนใหม่ เพ่งย้ายมาก” เจสซี่หันไปแนะนำไทกะ
“5555
โดนรับน้องมาล่ะสิ” โคจิหัวเราะ ไทกะพยักหน้ายิ้มๆ
“อย่าไปคิดมาก
ลูกผู้ชายมันต้องซัดกันก่อนถึงจะซี้กันได้ ไปๆ เดี๋ยวชั้นเลี้ยงราเมนเป็นการต้อนรับ “
โคจิเดินเข้ามากอดคอไทกะกับเจสซี่ ก่อนจะพาไปที่ร้านบะหมี่เจ้าประจำ
โคจิเป็นคนใจดี เข้าใจอะไรง่ายๆ เลยคุยกันถูกคอเป็นพิเศษ เจสซี่เล่าให้ฟังว่าสมัยเรียนโคจิโคตรซ่า
ดีที่ยังสามารถเข้ามหาลัยได้
ส่วนหนึ่งที่เจสซี่ไม่โดนเพื่อนๆแกล้งอาจเป็นเพราะบารมีของโคจิ
อย่างน้อยเขาก็เป็นลุกพี่ลูกน้องกัน
ถ้าเกิดเรื่องกับเจสซี่นั่นหมายถึงการกระตุกหนวดของแยงกี้อย่างโคจิด้วย
ทุกคนเลยมองข้ามเจสซี่ไปโดยปริยาย
เจสซี่ตลกกว่าที่ไทกะคิด
ไม่นึกว่าหมอนี่จะรั่วเข้าขั้น พออยู่กับโคจิเรียกได้ว่าเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย
เลยพลอยทำให้ไทกะหัวเราะจนปวดท้องไปหมด...วันนี้ทั้งวันทำให้รุ้ว่าการย้ายโรงเรียนไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเลย
................................................................
“มาแล้วๆ
คู่ข้าวใหม่ปลามัน “
...............”ผลั๊ก”...........................
“มีใครจะพูดอะไรอีกมั้ย”
ไทกะเดินเข้าห้องมาพร้อมเจสซี่ ทุกคนเงียบกริบ
“โทษทีนะที่ชั้นออมแรงไม่เป็น”
ไทกะยื่นไปหาคนที่ล้มลงไปนอนกับพื้น คนโดนรีบลุกพรวดกลับไปนั่งที่
ไม่กล้าแม้จะสบตา.. เจสซี่ตบมือชอบใจ เลยโดนไทกะฟาดฝ่ามือเข้ากลางกะบาลหนึ่งที
“เจ็บนะโว้ย”
เจสซี่ร้องเสียงหลง ไทกะยักไหล่กวาดสายตามองคนอื่นๆในห้อง
กลุ่มนั้นที่เคยหาเรื่องดูเหมือนจะไม่กล้าสบตาด้วย.. ไทกะยิ้มเยาะ
เดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง โดยมีเจสซี่เดินตามต้อยๆ
วันนี้เงียบลงหน่อย
ห้องค่อยเหมือนห้องเรียน ไทกะเอาแต่จ้องออกไปนอกหน้าตาก
บางครั้งก็แอบงีบบ้างเล่นเกมส์บ้าง ไม่เห็นจะมีอาจารย์มาสนใจ
แตกต่างจากโรงเรียนเก่าอย่างสิ้นเชิง
“มองอะไรวะ”
ไทกะหน้าบึ้ง เมื่อเหลือบมาเห็นเจสซี่กำลังนั่งจ้องหน้าตัวเองอยุ่
“นายนี่สวยจริงๆน้า”
เจสซี่จีบปากจีบคอ
“อยากตายเหรองัย”
ไทกะเสียงเข้ม
“ใครจะไปอยากวะ
นายก็ถามแปลกๆ “ เจสซี่ถอนหายใจ เอ้อมันไม่รับมุขแฮะ
ไอ้บ้า ไทกะขึ้คร้านจะพูดต่อเลยหยิบไอโฟนออกมาจากกระเป๋า เสียบเฮียร์โฟนเข้าที่หู
เปิดเพลงฟังไม่สนใจเจสซี่ที่ทำหน้าปั้นยากอยู่.........
...................................................................................................
“ชั้นกำลังจะย้ายโรงเรียน”
“ทำไมล่ะ
ในเมื่อพวกเราไม่ได้ผิดซะหน่อย” สีหน้าและคำพูดตอนนั้น
เขายังจำมันได้อย่างเด่นชัด
“เรื่องของพวกผู้ใหญ่
ชั้นไม่เข้าใจหรอก”
จนตอนนี้ก็ยังคงไม่เข้าใจเหมือนเดิม......
“โตเกียว
กับฮอกไกโดมันไกลกันมากนะ” ....
“ถ้านายเป็นเพื่อนยังเป็นเพื่อนกับชั้น
เราต้องได้เจอกันแน่นอน” คำล่ำลา ก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นรถ
ไม่กล้าแม้จะหันกลับไปมอง เรื่องของผู้ใหญ่ที่ไม่เคยเข้าใจ......
“เพื่อนนายเหรอ”
เจสซี่เอ่ยถามชะโงกหน้ามองโทรศัพท์ในมือไทกะ
“อยากตายหรืองัยแอบมองแบบนี้”
ไทกะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
“ไม่ได้แอบ
มองเลยล่ะ” เจสซี่หัวเราะ
ไทกะรู้สึกเหมือนตัวเองปัญญาอ่อนลงไปเรื่อย ไอ้บ้านี่มันไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ
เห็นยังงัยคิดยังงัยพูดออกไปอย่างนั้น...
ดูอย่างตอนนี้ดิ่
มันถามถึงเรื่องรูป แล้วมันก็ไปนั่งกินขนมปังหน้าตาเฉย ยังไม่ได้คำตอบด้วยซ้ำ ไทกะดูดนมพรวดเดียวหมดกล่อง แค่นี้ก็อิ่มท้องแล้ว
ต่อไปก็นอนเอาแรง ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นก็ไม่มีใครมาวอแวอีก สุขสุดๆ อ้อไม่สิ
ยังมีไอ้บ้าที่นั่งกินขนมปังอยู่นั่นคอยแวะเวียนอยู่ใกล้ๆ แต่แปลกที่ไม่รู้สึกรำคาญเลยแม้แต่น้อย....
“นายไม่ต้องห่วงแล้วล่ะชิเมะ”
ไทกะยิ้มให้กับตัวเอง .....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น