White Day[NakaChi]

“ชั้นเบื่อนิสัยชอบบังคับของนายจริงๆ “ จิเนนแผดเสียงด้วยความโมโหเมื่อจู่ๆยูโตะก็มาฉุดกระชากลากถูกให้ไปซื้อไม้ตีกลองเป็นเพื่อน ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันหยุด ตัวเขาเองอยากจะนอนให้หายเหนื่อย  หลังจากที่เอาแต่ทำงาน  และเจ้านี่ก็มาให้เขาหัวเสียสุดๆ แต่ดูเหมือนว่ายูโตะจะไม่สะทกสะท้าน ลากแขนเขาเดินดุ่มไปทางแคบๆ โดยไม่สนใจสายตาผู้คนที่หันหลังมองด้วยความแปลกใจ

                “ก็ชั้นอยากให้นายมาเป็นเพื่อนนี่” ยูโตะยิ้มกว้าง จำได้คราวที่แล้วก็ลากจิเนนมาเป็นเพื่อนซื้อกล้อง ถึงหมอนี่จะบ่น แต่ก็เดินตามต้อยๆ เขาสนุกที่ได้เดินดูโน่นนี่นั่นกันจิเนน เพราะจิเนนไม่เคยขัด แถมยังสนับสนุนอีก นี่แหละข้อดีของเขา

                “นายเลี้ยงมื้อเช้าชั้นก่อนได้มั้ย “ จิเนนสะบัดแขน อ้าวที่งอนตุ๊บป่องๆก็เพราะหิวนี่เอง

                “ได้เลย นายอยากกินอะไร แต่ต้องไม่เกินงบที่ชั้นมีนะ “ ยูโตะรีบออกตัว

                “ชั้นอยากกินคัตสึด้งอะ “ จิเนนย่นคิ้ว

                “ร้านเดิมใช่ม้า “ ยุโตะรู้ทัน ลากจิเนนเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆที่อยู่ไม่ไกล ร้านนี้ค่อนข้างอยู่ในที่ลับตา แถมยังไม่ได้ใหญ่โตอะไร จิเนนกับยูโตะมาเจอโดยบังเอิญ แต่คัรสึด้ง กับทงคัตสึอร่อยมาก คนตัวเล็กเลยกลายเป็นขาประจำ ไม่ว่าจะซ้อมหนักหรือเหนื่อยขนาดไหน พอได้มาที่นี่แล้วหายแหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง เลื่อนประตูเข้าดไปก็เจอคุณลุงเจ้าของร้านยืนยิ้มแฉ่ง ไม่ต้องพูดอะไรมากมายแค่ชูสองนิ้ว หาที่นั่ง  รอ เพียงไม่กี่นาที คัตสึด้งร้อนๆก็มาเสิร์ฟตรงหน้า

                “กินแยะๆจะได้โตเร็วๆ เจ้าตัวเล็ก” คุณลุงแซวจิเนน “ส่วนเธอไม่ต้องกินแยะ เดี๋ยวจะสูงเกิน”  หันไปมองยูโตะ ที่กำลังตักข้าวใส่ปาก

                “ไม่ได้หรอกฮะ ผมต้องสูงอีกนิด “ ยูโตะยิ้ม เหลือบไปมองจิเนน ขานั้นไม่สนใจอะไรเอาแต่จัดการกับอาหารตรงหน้า  

                “ขออีกชามฮะ” จิเนนยิ้ม  ยูโตะหัวเราะเบาๆ นี่กะจะล้มทับกันเลยใช่ไหม  

                    -----------------------

                “เอาล่ะ พร้อมจะลุยแล้ว ว่าแต่นายลากชั้นมาเพราะอยากซื้อไม้ตีกลองเนี่ยนะ” จิเนนอารมณ์ดีขึ้น  ยูโตะหัวเราะ หมอนี่เลี้ยงง่าย ดูแลง่าย ถ้าอารมณ์เสีย ไม่หิวก็นอนไม่พอ

                “อึ่มก็ใช่” ยูโตะยิ้ม เดินนำจิเนนไปช้าๆ

                “อ๋อเหรอ” จิเนนยักคิ้ว

                “อย่าทำหน้ารู้ทันได้มั้ย “ ยูโตะคว้าคอจิเนนเอาไว้ พร้อมกับหัวเราะเบาๆ

                “รู้อะไร ไม่เห็นเข้าใจเลย” จิเนนแกล้งตีหน้าเซ่อ

                “แค่ไม้กลอง ชั้นไปซื้อกับใครก็ได้ แต่ชั้นอยากมาเดินเล่นกับนายมากว่า “ ยูโตะกระซิบ

                “ชั้นก็อยากมาเที่ยวกับนายเหมือนกัน แต่ถามหน่อยดิ่ นายจะมาสายกว่านี้ไม่ได้หรืองัย ออกมาเช้าขนาดนี้ร้านที่ไหนจะเปิดให้นายชมกัน” จิเนนชี้ไปตามร้านที่เรียงรายอยู่สองฝั่งทางเดิน ไม่มีวี่แววว่าจะเปิดสักร้าน อย่างน้อยก็สิบโมงโน่นแหละ เช้าขนาดนี้ใครจะมาเปิดกัน

                “ก็นะ อย่างน้อยก็ได้พานายมากินคัตสึด้ง” ยูโตะยิ้ม

                “แค่นั้นนะ” จิเนนย่นคิว

“เวลามองนายกินอย่างมีความสุขชั้นก็มีความสุขไปด้วย ปกติเราอยู่กับคนอื่นๆ ชั้นจะไปทำอย่างนั้นมั้นก็น่าเกลียด “ ยูโตะให้เหตุผล

“นายนี่น่ารักมากเลยนะยูโตะ” จิเนนยิ้ม เอื้อมมือไปดึงแก้มคนตัวสูงทั้งสองข้าง

“ถ้าชั้นน่ารัก นายก็โคตรน่ารักล่ะ” ไม่พูดเปล่ากับโน้มคอลงมาจุ๊บริมฝีปากอย่างแผ่วเบา 

“เฮ้ย “ จิเนนตกใจ

“ออกมาตอนเช้าๆ จะได้ไม่มีใครเห็น “ ยูโตะหัวเราะเสียงดัง ค่อยเดินนำหน้าจิเนนไป ปล่อยให้คนตัวเล็กยืนหน้าแดงแป๊ด หมอนี่พัฒนาขึ้นแฮะ ปกติ แค่จ้องตาก็อายม้วนแล้ว แต่วันนี้ เอ๊ะ วันไวท์เดย์นี่

“นากาจิม่า ยูโตะ  อย่าบอกนะว่าคืนของตอบแทนวันไวท์เดย์ “ จิเนนตะโกน ยูโตะไม่ตอบได้แต่ยักไหล่  ก็วันไวท์เดย์นี่คร๊าบบบบบบบ