True Love [NakaChi]

1.

พรุ่งนี้วันหยุด..ยูโตะยิ้มแก้มปริ อย่างน้อยคราวนี้ก็หยุดตั้งห้าวัน หลังจากที่ JW จบลง  มันช่างเป็นของขวัญที่แสนลำค่าของพวกเขาเสียกระไร เพื่อนๆ ต่างมีแผนการจะทำโน่นนี่นั่นในขณะทีอีกหลายๆคนขอนอนอยู่บ้านพักผ่อน สำหรับเขาแล้วแน่นอนแผนการที่วางเอาไว้นานนมได้งัดออกมาไว้ซะที

                “อ้าว มาแต่เช้าเชียวนะ”เสียงทักทันทีที่เห็นหน้า ทำให้เขายิ้มอายๆ รู้สึกว่าตัวเองมาเช้าไปหรือเปล่า  ไม่นินี่ก็เกือบแปดโมงแล้ว

                “ครับ พอดีจะไปไกลนิดนึงเลยออกเช้าหน่อย” ยูโตะบอก

                “ขานั้นยังไม่ตื่นเหมือนเคย” แม่ส่ายหัว เพราะวันหยุดทีไรจิเนนไม่เคยตื่นเช้าซะที กว่าจะเลื้ยยลงมาได้ก็เกือบเที่ยงนั้นแหละ

                “ไม่เป็นไรฮะ ผมจัดการเอง” ยูโตะหัวเราะ

                “อึ่ม ตามสบาย ขับรถกันดีๆล่ะ เดี๋ยวแม่ไปข้างนอกก่อนกว่าจะกลับก็คงเที่ยง ปิดประตูดีๆล่ะ แม่เอากุญแจไปแล้วล่ะฝากดูแลด้วยแล้วกันนะ” แม่ถอดผ้ากันเปื้อนออกเตรียมตัวออกไปข้างนอก

                “ครับ” ยูโตะโค้ง “ไปดีมาดีนะครับ” แม่พยักหน้ายิ้มๆ เสียงปิดประตูดังกริ๊ก..บ้านทั้งบ้านดูเงียบลงไปทันที

                ยูโตะเดินขึ้นไปชั้นบน ผ่านห้องของคุณพ่อคุณแม่ด้านในสุดนั้นคือห้องของจิเนน เคาะประตูสองสามทีไม่มีเสียงตอบเลยเปิดประตูเข้าไปด้านใน เจ้าตัวยังนอนอยู่บนเตียง ยูโดะยิ้ม น่ารักชะมัดคิดแล้วก็อยากฟัดให้หายอยากวันนี้ไม่มีใครอยุ่เสียด้วยสิ...ไม่ได้ๆวันนี้จะออกไปข้างนอกกัน อันดับแรกต้องปลุกเจ้าเด็กน้อยก่อน ค่อยๆเดินไปนั่งบนเตียงแอบหอมแก้มหนึ่งทีโดยที่เจ้าตัวไม่รู้

                “ตื่นได้แล้ว ไปเที่ยวกัน” ยูโตะกระซิบ

                “อื้อ” จิเนนตาปรืบ คว้าผ้าห่มมาพันตัวหลับต่อ

                “ไปมั้ย” ยูโตะกอดอก

                “อื้อ” ยังคงอยู่ใต้ผ้าห่ม ..สิบห้านาทีผ่านไม่ยังคงอยู่ท่าเดิมที่เดิม ยูโตะถอนหายใจ เอางัยดีล่ะ ..ไม่มีใครอยู่บ้านเนี่เนอะ...ถ้าไม่ลุกก็จัดการทั้งอย่างนี้แหละ ..........

                ...............................................................................................

                จิเนนตื่นขึ้นมาตอนเกือบเที่ยง รู้สึกว่าตัวเองเมื่อยไปทั้งตัว ที่สำคัญทำไมที่นอนของเขามันถึงแข็งแป้กขนานนั้น นอนดิ้นจนตกเตียงเหรอ ไม่นิ..เสียงดังกึกกัก..พอลืมตา เขาก็ลุกพรวดขึ้นจนหัวชนกับเพดาน เอ๋..ชนกับเพดาน

                “ถึงแล้ว “ ยูโตะปลดเข็มขัดนิรภัยออก หันมามองจิเนนที่ทำหน้างงๆอยู่

                “ตื่นแล้วเหรอครับ” ยูโตะยิ้มหวานเอื้อมมือมาลุบแก้มจิเนนเบาๆ

                “นี่นายทำอะไรอีกแล้วเนี่ยยูโตะ เจ้าคนเผด็ดการ” จิเนนทำหน้าเบะ

                “ก็สัญญาว่าจะมาเที่ยวทะเลกันงัย แล้วนี่ก็ถึงแล้ว “ ยูโตะชี้ไปที่ทะเลด้านหน้าลานจอดรถ

                “มันก็ใช่ แต่นาย..บ้าหรือเปล่าแบกชั้นมาทั้งชุดนอนเนี่ยนะ “ จิเนนตวาดแว๊ดให้

                “ก็ปลุกไม่ตื่นนี่นา ก็เลยต้องแบกมาทั้งอย่างนี้แหละ” ยูโตะหัวเราะ  จิเนนเกาหัวอยู่กันมาตั้งนานดูเหมือนจะชินแต่ยังไม่ชินซะที หมอนี่มีอะไรแปลกๆให้เซอร์ไพรอยู่เสมอ ถามว่าชอบมั้ยบอกไม่ได้ แต่ที่ทำคัญแต่ละอย่างที่หมอนี่ทำเล่นเอาจิเนนตกอกตกใจเป็นประจำ วันนี้มาทะเลทั้งชุดนอนเนี่ยนะ เหลือบไปมองเจ้าตัวยิ้มกรุ้มกริ่ม จิเนนเลยโกรธไม่ลง

                “เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ ชั้นเอามาให้แล้ว ที่เบาะหลัง คืนนี้ค้างกัน พรุ่งนี้บ่ายๆค่อยหลับ” ยูโตะบอกแผนการให้ฟัง

                “ทำไมนายเป็นคนอย่างนี้” จิเนนยังหน้าบอกบุญไม่รับ

                “ก็คุยกันแล้วจิเนนตื่นสายเองช่วยไม่ได้” ยูโตะหัวเราะ จิเนมองค้อนนิดนึงก่อนจะปีนไปที่เบาะหลัง “ห้ามมองนะ” เสียงจิเนนแว๊ดมา

                “ครับๆ” ยูโตะหัวเราะ ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี  พอมาถึงที่นี่ความเมื่อยล้าจากการขับรถก็หายไปหมดสิ้น ที่นี่เงียบสงง เขาเคยมากับครอบครัวเมื่อหลายปีมาแล้ว มันยังไม่เปลี่ยแปลง ทะเลยังสวยเหมือนเดิม เงียบสงบเหมือนเดิม

                “ยูโตะ… ขอบคุณนะ” จิเนนกอดเขาจากข้างหลัง พร้อมกับหอมแก้มเบาๆ ยูโตะเอื้อมมือมาลูบหัวจิเนนเบาๆ ไม่บ่อยนักที่จิเนนจะเป็นฝ่ายมาอ้อนเขาก่อน

                “อึ่ม ไปหาอะไรกินกันนะ เหนื่อยมาตั้งหลายเดือน มาพักผ่อนกันให้สบายใจดีกว่า” ยูโตะหันมาหอมแก้มตอบ

                “อื้อ” จิเนนพยักหน้า ค่อยปีนกลับมาที่เบาะหน้าเหมือนเดิม

                “รู้มั้ยทำไมชั้นถึงเลือกนาย เลือกที่จะอยู่กับนาย “จู่ๆจิเนนก็โพล่งขึ้น

                “ไม่รู้สิ” ยูโตะยิ้ม

                “เพราะนายเป็นคนอบอุ่น เอาใจใส่ชั้นดีมากๆ ไม่ว่าจะโมโหหรืออารมณ์เสียนายก็ยิ้มให้ชั้นตลอด ขอบคุณนะที่อยู่กันมานาและคอยดูแลชั้นมาเสมอ” จิเนนโค้ง ยูโตะหัวเราะยกมือขึ้นยีหัวจิเนนเบาๆ

                “เพราะจิเนน ยูริ คือความที่ชั้นรักนี่ ชั้นอยากดูแล อยากทำให้มีความสุข “ ยูโตะจ้องหน้าจิเนน

                “บ้าซะมัดนายนี่ จะทำให้ชั้นรักไปถึงไหน...” จิเนนกอดยูโตะ ตอนนี้รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล คนบ้าอะไรทั้งหล่อทั้งแมน ดีใจจังที่ได้รักคนๆนี้  จินเนนบอกกับตัวเอง

To be  Continued….